اين رو ، يكى از رسالت‌هاى امامان ، مبارزه با اين خط انحرافى بود . امام عسكرى عليه السلام در برابر گروههاى منحرف از قبيل : صوفيّه و واقفيّه ، موضع گرفت و ضمن اعلام بيزارى از سردمداران آنها ، لعن بر آنان را روا دانست . « 1 » علاوه بر آن در عراق فيلسوفى بود به نام يعقوب بن اسحاق كندى كه مشغول تدوين كتابى درباره تناقض‌هاى قرآن بود . امام با آگاهى از اين اقدام ، با طرح سؤالى كه توسط يكى از شاگردانش براى وى فرستاد ، او را متوجه اشتباه خود كرد و وادار نمود همه آنچه را تهيّه كرده بود بسوزاند . « 2 » موضع‌گيرى در برابر فتنه زنگيان به رهبرى فردى به نام على بن محمد بن عبدالرحيم زنگى كه عليه عباسيان قيام كرده بود و در طول چهارده سال ، هزاران نفر بىگناه را به قتل رسانيد و ويرانىها و خسارات فراوانى به بارآورد ، ازديگر موارد مبارزه آن گرامى عليه گروههاى فتنه‌گر است . صاحب زنگ ، خود را علوى و از تبار امام سجاد عليه السلام قلمداد كرد ؛ در صورتى كه دروغ مىگفت . امام در برابر فتنهء او موضع گرفت و با صراحت اعلام كرد : « صاحب زنج از ما خاندان نيست » . « 3 » امام عليه السلام در اين اعلام موضع ، بدون آن كه از نظر سياسى نسبت به حركت او اظهار نظرى كرده باشد ، به طرد وى از خاندان علوى بسنده كرد و اين منطقىترين موضع‌گيرى در آن شرايط بود ؛ چه آن كه از نظر امام هر دو طرف درگير در جبههء باطل قرار داشتند و مخالفت صريح با يك جبهه ، موافقت با جبههء ديگر تلقى مىشد ، از اين رو ، حضرت براى جلوگيرى از هر نوع سوء استفاده مخالفان ، از اعلام موضع سياسى در برابر جريان ياد شده خوددارى كرد .