از جمله رسالت‌هاى مهم امامان در طول حيات 250 ساله امامت خود ، پاسدارى و گسترش فرهنگ تشيّع و پشتيبانى و تجهيز فكرى و فرهنگى و مادى و معنوى تشكيلات شيعى بود . در دوران امامت امام عسكرى عليه السلام فرهنگ تشيّع به دورترين نقاط كشور پهناور اسلامى راه يافته و شيعيان جمع انبوهى از مسلمانان را تشكيل مىدادند . مناطقى مثل كوفه ، قم ، بغداد ، حجاز ، نيشابور ، مداين ، يمن ، رى ، آذربايجان ، گرگان ، بصره ، مصر و حتى سامرّا پايتخت عباسيان از مراكز مهم شيعه به‌شمار مىرفت و تعداد زيادى از انديشمندان و بزرگان شيعه در اين‌شهرها مىزيستند و به نشر فرهنگ شيعى مىپرداختند . « 2 » ارتباط امام عليه السلام با مراكز و پايگاههاى تشيع به دوگونه بود : از طريق وكلا كه از ميان چهره‌هاى برجسته شيعه برگزيده مىشدند و امام بر اعمال و چگونگى رفتار ايشان با مردم نظارت دقيق داشت . اين نظارت توسط وكلاى مطلق آن بزرگوار كه نسبت به وكلاى شهرها از مرتبتى والاتر و اختياراتى گسترده‌تر برخوردار بودند ، صورت مىگرفت . به‌عنوان نمونه عثمان بن سعيد عمرى وكيل مطلق امام بود و مردم و ديگر وكلاى آن حضرت موظف بودند از وى حرف شنوى داشته باشند . « 3 » چهره‌هاى ديگرى همچون ايوب بن نوح ، ابراهيم بن عبده نيشابورى و على بن جعفر هُمانىّ در سمت وكالت آن حضرت انجام وظيفه مىكردند . « 4 » و به شكل مستقيم كه بطور كتبى يا شفاهى به هدايت و ارشاد امّت مىپرداخت . « 5 »