امام تقى عليه السلام امامت حاكمان جور را نفى مىكرد و متناسب با مقتضيات زمان ، در گفتار و كردار ناخشنودى خودرا از وضع موجود و نفرت و انزجار خويش را از ستمگران ابراز مىداشت . اين سياست گاهى به صورت دعا و زمزمه با پروردگار و گاه در سخنان حكيمانه‌اش تجلى مىكرد . « 2 » و گاه كه لازم مىنمود در رفتارش نيز بر اين موضع تأكيد مىورزيد . « 3 » زمانى نيز از طريق اعلام نارضايتى از حضور در بغداد و آرزوى بازگشت به مدينه مخالفت خود را با دستگاه خلافت ابراز مىكرد . « 4 » گاهى نيز اين موضع امام در تبيين صحيح فقه اسلامى و مخدوش اعلام كردن نظرات مسأله گويان مزدور و وابسته به دستگاه ، نمايان بود . « 5 »