پيشواى هفتم شيعيان در هفتم ماه صفر ، سال 128 هجرى در ابواء « 1 » ديده به جهان گشود . « 2 » نامى كه براى نوزاد انتخاب شد « موسى » بود كه تا آن روز در خاندان رسالت سابقه نداشت و يادآور مجاهدت‌ها و بت‌شكنىهاى موسى بن عمران بود . مشهورترين كنيه امام ، ابوالحسن و ابوابراهيم و معروف‌ترين لقب‌هايش كاظم ، عبد صالح و باب‌الحوايج است . مادر گرامىاش حميده بربريّه از بانوان با فضيلت و از خاندان بزرگ غير عرب بود . او به حدى از اصالت خانوادگى و فضائل اخلاقى برخوردار بود كه امام صادق عليه السلام در باره‌اش فرمود : حميده همچون زر ناب از پليدىها پاك است . . . و اين از لطف خدا بر من و امام پس از من است كه پاى او را به خانه من گشود . « 3 » حميده در محضر امام صادق عليه السلام به پايه‌اى از دانش رسيد كه آن حضرت دستور داد زنان مسلمان ، براى فراگيرى مسائل دينى خود به وى رجوع كنند . « 4 » موسى بن جعفر عليه السلام از نظر دانش ، تقوا ، زهد و عبادت سرآمد روزگار خويش بود . تمام كسانى كه با زندگى آن حضرت آشنايى دارند در برابر عظمت روحى و شخصيّت الهى آن امام همام ، سر تعظيم فرود آورده‌اند . ابن حجر عسقلانى - دانشمند و محدث اهل سنّت - مىنويسد :