از آنجا كه امام عليه السلام خلافت را حق خويش مىدانست كه ديگران آن‌را به زور از دست وى خارج كرده‌اند ، پيروان خود را از همكارى با دستگاه خلافت منع و آنان را به جبهه‌گيرى عليه حاكمان ستمگر تشويق مىكرد . در توصيه‌اى از آن گرامى در اين زمينه آمده است : كسى كه به‌سوى پادشاه ستمگرى حركت كند تا او را به تقواى الهى فرمان داده از عواقب شوم ستم بترساند و موعظه نمايد ، از پاداشى همانند پاداش تمامى جنّ و انس و از عملى همانند عمل ايشان برخوردار خواهد بود . « 2 » امام عليه السلام در كلامى ديگر به اين مقدار اكتفا نكرده و خاطر نشان ساخته است چنانچه موعظه كردن ، ترساندن و هشدار دادن در ستمگران مؤثر نيفتاد بايد مبارزه را تشديد كرد و در صورت نياز از روشهاى قهرآميز نيز استفاده كرد ، چرا كه اهرم قدرت و مجازات را بايد نسبت به كسانى به كاربرد كه به مردم ستم مىكنند و در زمين بناحق ظلم روامىدارند . « 3 »