ياران امام حسين عليه السلام در راهى كه گزيده بودند كاملًا آزاد بودند و از ناحيهء هيچ كس - نه دوست و نه دشمن - در انتخاب راه ، تحت فشار نبودند . هم ابا عبداللّه عليه السلام و هم سران دشمن بر اين نكته تأكيد داشتند كه يزيد فقط با حسين بن على عليه السلام كار دارد و حتى از سوى بعضى فرماندهان دشمن ، به برخى خويشان امام حسين عليه السلام پيشنهاد امان داده شد . از سوى ديگر ، امام حسين عليه السلام در شب عاشورا به يارانش اجازه رفتن داد و فرمود : اينك همه شما را رخصت دادم ، از جانب من مأذون و مجازيد ، همه و همه برويد ، شما را حلال كردم . من بيعت خود را از شما برداشتم ، ديگر هيچ پيمان و تعهدى از جانب من بر ذمّه شما نخواهد بود . اكنون تاريكى شب همه جا و همه شما را فرا گرفته ، آن را شتر رهوار خود سازيد و هر يك از شما دست يكى از افراد خاندان مرا بگيريد و از اينجا دور و در شهر و ديار خود پراكنده شويد تا خدا گشايشى در كار پديد آورد ، چه آن كه اين گروه تنها مرا مىطلبند و اگر به من دست يابند ، از جستجوى ديگران بازايستند . « 1 » بنابراين ياران امام عليه السلام نه در تنگناى دشمن واقع شده بودند مثل اصحاب « طارق بن زياد » « 2 » و نه دوست براى ماندن و كشته شدن از آنان خواهش و التماس كرده بود .