انسانها ، در يك تقسيم بندى كلّى بر دو گونه‌اند : « هادى » و « هابط » . انسان هادى - كه براى هدايت فرستاده شده است - ، نفس مطهّر و معصومى است كه صاحب نور هدايت است ، و رمز و كليد هدايت و راز نجات و سعادت در نزد اوست . و انسان هابط - كه در مَغاك تاريك خاك در افتاده و به هبوط دچار گشته است - ، همهء بشريّت سرگشته در وادى ضلالت و اوهام است . هر كدام از آنان در دامن انسان هادى آويخت و هدايت او را پذيرفت و به تعاليم او عمل كرد ، به رهايى رسيد و رستگار شد ، و گرنه ، نه . در اسلام ، انسان هادى ، پس از وجود مبارك پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله ، همان كسانند كه از سوى خدا به جانشينى وى برگزيده شده و در حديث نبوىِ مسلّمِ « ثَقَلين » عِدل و لنگهء قرآن كريم قرار گرفته‌اند . انسان هادى ، معصوم و حامل نور هدايت است ( قَدْ جاءَكُمْ مِنَ اللَّهِ نوُرٌ ) . « 1 » سخن و كلام او نيز جوهرهء ملكوتى و ماهيّت آسمانى دارد كه از نور سرچشمه گرفته ، بلكه خود نيز نور است ( كَلامُكُمٌ نوُرٌ ) . « 2 » « 3 » بدين جهت ، سخنان و بيانات آن بزرگواران همچون نفس قدسى و وجود ربّانىشان نقش هدايتگرى و ظلمت زدايى دارد ، و طرح آن به عنوان بخش و درسى مستقل - و نه تأييد و شاهد بر مدّعى - با عنايت به اين نقش حياتى و ارزشمند است . اينك گزيده‌هايى از كلمات نورانى و رهنمودهاى هدايتگر و سازندهء پيشواى « هادى » حضرت امام على النقى عليه السلام .