يكى ار حيله‌هاى متوكّل نسبت به امام هادى عليه السلام بدنام كردن و مخدوش جلوه دادن چهرهء ملكوتى و معصوم آن حضرت در نظر مردم و درباريان بود . وى براى اين منظور هر وسيله‌اى را به خدمت مىگرفت . فراخوانى امام عليه السلام به بساط ميگسارى و تعارف جام شراب به آن حضرت ، بى ارتباز با هدف ياد شده نبود . وى ، گاهى از اين هم گام فراتر مىنهاد و با صراحت ، امام معصوم را متّهم به ميخوارگى مىكرد . منصورى از عموى پدرش مقل مىكند : « روزى بر متوكّل وارد شدم . او در حالى كه مشغول نوشيدن شراب بود ، مرا نيز بر بساط ميگسارى فرا خواند . گفتم : من هيچگاه بدان لب نزده‌ام . با على بن محمّد مىنوشى ! گفتم : تو ، كسى را كه در چنگال تو است « 1 » نمىشناسى . اين سخن ( واتّهام ) به زيان تو تمام خواهد شد نه او . من اين سخن را با امام عليه السلام در ميان نگذاشتم . » « 2 » فرمايه‌اى پس از مشاهدهء احترام و تجليل خدمتكاران دربار نسبت به امام هادى عليه السلام بازبان اعتراض به متوكّل گفت : « در رابطه با على بن محمّد هيچ كس به اندازهء خودت به زيان تو عمل نكرده است . هيچ فردى در خانهء او نيست مگر آنكه در خدمت او است ؛ يكى برايش پرده بالا مىزند و ديگرى در را باز مىكند و . . . . اگر مردم چنين شكوه و عظمتى را ببينند خواهند گفت : اگر متوكّل او را شايسته خلافت نمىدانست ، نسبت به او اين رفتار را نداشت . او را تنها بگذار تا خود ، پرده را بالا زند و همچون ديگران رفت و