تاريخ زندگانى امام هادى (ع) (فارسى) — صفحة 179

اين همان سياست مبارزهء منفى آن گرامى است كه در برابر دستگاه خلافت اتّخاذ كرده بود . امام عليه السلام بااتخاذ اين روش هر گونه شك و سوءظنّى را كه فرستادگان متوكّل نسبت به فعّاليّتهاى سياسى آن حضرت داشتند بر طرف كرد ؛ بگونه‌اى كه هنگام بازگشت تأكيد مىكردند در خانهء امام عليه السلام چيزى كه موجب سوء ظن به او باشد وجود ندارد و همين گزارشها به متوكّل آرامش و اطمينان مىداد كه و باعث مىشد كه وى به جاى برخورد خشونت‌آميز ، از آن حضرت تجليل و احترام كند . 2 - بدن شك ، منزل امام هادى عليه السلام يكى از پايگاههاى مهمّ مبارزه بر ضدّ ظلم و بيدادگرى حاكمان عباسى و مفاسد اجتماعى ، و وجود آن حضرت ، تكيه گاه انقلابيّون و پناهگاه ستمديدگان بود . شيعيان از دور و نزديك از طريق مكاتبه و فرستادن نمايندگان و راههاى ديگر ، با آن گرامى ارتباط داشتند ، اموال و وجوه شرعى را به محضرش مىفرستادند و مشكلات و مسائلشان را از حضرتش مىپرسدند . « 1 » با اين حال دشمن هيچگاه نتوانست از خانهء امام عليه السلام سند و مدركى كه گوياى فعّاليّتهاى سياسى ايشان باشد بيابد . علّت اين امر شايد اين باشد كه امام عليه السلام با نيروها و عوامل اطّلاعاتى كه در اختيار داشت از توطئه دستگاه خلافت عليه خود آگاه مىشد و پيش از آنكه مأموران برسند آنها را در جاى امنى پنهان مىكرد . 3 - پيشواى دهم عليه السلام در كنار آن رفتار آرام و به ظاهر غير متعرّض نسبت به دستگاه ، با تلاوت آيهء شريفهء « وَ سَيَعْلَمُ الَّذينَ ظَلَمُوا . . . . » به متوكّل و دار و دسته‌اش كه مصداق بارز ان بودند هشدار داد و جهتگيرى حركت ستمگرانهء آنان را در برابر جبههء امامت يادآور شد و به « سعيد حاجب » فهماند كه مأمور بودن او نمىتواند عذر و بهانه‌اى براى جنايت وى ، باشد ، و او و اربابش با اين اقدام ، ستم بزرگى مرتكب شده‌اند و بايد در آينده‌اى نه چندان دور ، در انتظار عواقب آن باشد .