امام عليه السلام رو به من كرد وفرمود : « اين تو و اين اتاقها . » تمامى اتاقها را تفتيش كردم ، جز بدرهء زرى كه مهر مادر متوكّل بر آن بود و نيز كيسهء مهر و موم شدهء ديگرى ، چيزى نيافتم . امام عليه السلام فرمود : « زير سجّاده‌ام را هم جستجو كن ! » سجّاده را برداشتم ، شمشير كهنه‌اى در غلاف در زير آن بود . كيسه‌هاى زر و شمشير را برداشته نزد متوكّل بردم و گفتم : آنچه از مال و اسلحه در منزل ايشان يافتم اينهاست . متوكّل مادر ش را خواست و از جريان كيسهء پول و مهر او پرسيد . وى جريان نذرش را براى او تعريف كرد . متوكّل كيسهء ديگرى محتوى پانصد دينار ديگر به من داد و گفت : اينها را براى ابوالحسن ببر و شمشير و كيسه‌هاى پول ديگر را نيز به او باز گردان و از سوى ما از آن حضرت عذر بخواه ! من آنها را با شرمندگى باز گرداندم و عرض كردم : سرور من ! براى من بسيار گران است كه بدون اجازه وارد منزل شما شوم ، ولى چه كنم كه مأمورم . امام عليه السلام در پاسخ اين آيه شريفه را خواند : « وَ سَيَعْلَمُ الَّذينَ ظَلَمُوا اىّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ « 1 » . » « 2 » آنان كه ستم كردند به زودى مىدانند كه بازگشتشان به كجاست ( و به چه نكبتى گرفتار خواهند شد . )