درس دوّم شخصيّت معنوى و الهى
پيشوايان معصوم عليهم السلام انسانهاى كامل و برگزيدهاى هستند كه خداوند آنان را به عنوان مشعلهاى فروزان هدايت جامعهء بشرى و الگوهاى رفتارى حقپويان و خداجويان ، تعيين كرده است . آنان در پرتو بندگى خدا و برخوردارى از كمالات نفسانى و ارزشهاى انسانى به مرتبهاى از منزلت معنوى و شخصيّت ملكوتى رسيدهاند كه همهء سيلابها و چشمه سارهاى دانش و فضيلت از ستيغ وجودِ آن عرشنشينان ، جارى مىشود و مرغان دور پرواز انديشهها ، توانايى رسيدن به قلّهء بلند افكارشان را ندارد . « 1 » آنان عرشيانى هستند كه خداوند براى هدايت فرشيان به جهان طبيعت فرستاده و بدين نعمت بزرگ بر همهء انسانها منّت نهاده است . « 2 » بر اين اساس ، سنخيّتى با ديگران ندارند . « 3 » آنان از سنخ نور هستند و وجودشان خالص ، گزيده و مطهّر به ارادهء خداست . « 4 » و اگر در اين عالم خاكى و مادّى در كنار مُلكنشينان زيست مىكنند و با آنان همساز و همسخن مىگردند ، در بُعد تجلّى و ظهور مُلْكى و صورت ظاهرى آنان است ، نه صورت باطنى و حقيقت واقعى كه آن براى ديگران غيرقابل درك و نزديك شدن است . در اين مقياس ، نمىتوان آنان را با كسى مقايسه كرد و در يك رديف دانست . امام صادق عليه السلام مىفرمايد :