تاريخ زندگانى امام هادى (ع) (فارسى) — صفحة 133

با مطرح كردن آنان و بيان فضائلشان ، سعى در فروزان نگهداشتن مشعل وجود اين انوار الهى در جامعه داشته باشد ، به بدترين كيفر گرفتار خواهد شد . فردى به نام « نصر بن على جَهْضَمى » در زمان متوكّل اين حديث را از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل كرد كه آن حضرت دست حسن و حسين عليهما السلام را گرفت و فرمود : « مَنْ احَبَّنى ، وَ احَبَّ هذَيْنِ ، وَ اباهُما ، وَ امَّهُما كانَ مَعى فى دَرَجَتى يَوْمَ الْقِيامَةِ . » كسى كه دوستدار من و اين دو و پدر و مادرشان باشد در روز قيامت در كنار من خواهد بود . متوكّل دستور داد او را هزار تازيانه بزنند . پس از آن كه پانصد تازيانه به او زده بودند فردى از او نزد متوكّل شفاعت كرد و گفت : او شيعه نيست و از اهل سنّت است . متوكّل ، باقيماندهء شلّاقها را بخشيد . « 1 » « يزيد بن عبداللَّه » فرماندار متوكّل در مصر يكى از سپاهيان را به خاطر خلافى كه مرتكب شده بود كتك زد . سرباز ، او را به حقّ حسن و حسين عليهما السلام سوگند داد كه از او بگذرد . فرماندار سى تازيانهء ديگر هم به او زد ! جاسوسِ خليفه جريان را به متوكّل گزارش كرد . متوكّل طى نامه‌اى براى « يزيد » دستور داد به نظامى ياد شده يكصد تازيانه بزند . وى فرمان را اجرا كرد ، سپس او را به عراق فرستاد . « 2 » سرباز بيچاره تصوّر مىكرد فرماندار ، مسلمان و علاقمند به پيامبر صلى الله عليه و آله و فرزندان آن حضرت است و چنانچه او را به امام حسن و امام حسين عليهما السلام سوگند دهد از خطاى او خواهد گذشت ؛ غافل از اينكه از نظر فرماندار و پيشواى او متوكّل ، بردن نام آن بزرگواران و دوستى آنان جرمى است بزرگتر از خطايى كه مرتكب شده و صاحب آن سزاوار كيفر شديدترى است .