تاريخ زندگانى امام كاظم (ع) (فارسى) — صفحة 97

با ظهور مقنّع جان تازه‌اى گرفته بودند به مبارزه برخاست . « 1 » در عين حال ، محبوبيّت و موقعيّت روز افزون موسىبن جعفر ( ع ) در ميان توده‌هاى مردم مسلمان ، خليفهء عباسى را بر آن داشت تا در برابر آن حضرت موضعگيرى نمايد كه در ذيل به چند نمونهء آن اشاره مىكنيم . در يكى از سالها مهدى پس از فراغت اعمال حج عازم مدينه شد و در مجلسى عمومى با پيشواى شيعيان ديدار كرد و براى آنكه به گمان خود از نظر علمى ، امام ( ع ) را بيازمايد ، مسأله حرمت شراب از نظر قرآن را مطرح كرد و پرسيد : آيا شراب در قرآن تحريم شده است ؟ مردم هر چند مىدانند كه از نوشيدن آن نهى شده ولى نمىدانند كه محكوم به حرمت نيز شده است . امام ( ع ) فرمود : « شراب در قرآن محكوم به حرمت است ، آنجا كه مىفرمايد : « قُلْ انَّما حَرَّمَ ربّىَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَالْاثْمَ وَالْبَغْىَ بِغَيْرِ الْحَقِّ » « 2 » بگو : پروردگار من همهء كارهاى زشت را ، چه آشكار باشد چه پنهان حرام كرده است ، و همچنين گناه و ستم بنا حق را . منظور از « اثم » در اين آيه همان شراب است . زيرا خداوند در آيه ديگر مىفرمايد : « يَسْأَلُونَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِ قُلْ فيهِما اثْمٌ كَبيرٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ وَ اثْمُهُما اكْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما » « 3 » درباره شراب و قمار از تو سؤال مىكنند ، بگو : در آنها گناه و زيان بزرگى است ، و منافعى ( از نظر مادى ) براى مردم دربردارد ، ولى گناه آنها از نفعشان بيشتر است .