بندگى و تهذيب نفس دو سرمايهء اساسى و بنيادى اولياى الهى است كه قبل از عهده دارى رسالت و مسؤوليت مهمّ رهبرى امت ، در حد مطلوب و لازم از آن برخوردار هستند . موسى بن جعفر عليه السلام از همان آغاز ولادت به اين دو مهمّ عنايت ويژه داشت . و پا به پاى پدر گرامىاش در محراب عبادت و نيايش آن حضرت حضور مىيافت . عبدالرحمان بن حجّاج مىگويد : بر امام صادق عليه السلام وارد شدم ، ديدم آن گرامى در مصلّاى خانه‌اش مشغول نيايش است و فرزندش موسى كاظم عليه السلام در طرف راست او نشسته و بر دعاى پدر آمين مىگويد . به حضور امام عليه السلام عرض كردم : فدايتان گردم ! شما از ميزان ارادت و خدمنگزارى من به آستان مقدستان آگاهيد . بفرماييد چه كسى بعد از شما عهده دار امر امامت خواهد بود ؟ فرمود : اى عبدالرحمان ! ( فرزندم ) موسى زره امامت را بر تن كرده و بر قامتش برازنده آمده است . عبدالرحمان مىگويد : من عرض كردم : پس از اين سخن امام عليه السلام نيازمند هيچ دليل و نشانه‌اى نخواهم بود . « 1 » از اين روايت شريف دو نكتهء مهمّ استفاده مىشود : نخست ، توجه امام صادق عليه السلام به فرزندش امام كاظم عليه السلام در امر عبادت و نيايش و ديگر ، نقش اين عبادت و بندگى و آمادگى روحى و فكرى در پذيرش مسؤوليت امامت . زره امامت كه امام كاظم عليه السلام پيش از عهده دارى امامت ، آن را پوشيده و بر قامتش برازنده آمده است چيزى جز همان لياقتهاى ذاتى و كمالات نفسانى كه در پرتو بندگى و تهذيب نفس حاصل مىشود نيست . همراهى موسى بن جعفر عليه السلام با پدر بزرگوارش در امر بندگى و خودسازى ، به مدينه و در امر نماز و دعا محدود نمىشود ، بلكه آن عزيز ، در سفر حج نيز كه هم سفر عبادت