« كاظم » ، « نفس زكيّه » ، « زين المجتهدين » ، « صالح » ، « صابر » ، « امين » ، « زاهر » و « باب الحوائج الى للَّه » « 1 » ملقب شدن آن پيشواى بلند مرتبت به هر يك از لقبهاى ياد شده بيانگر بروز و تجلى بيشتر آن صفت در وجود آن حضرت در مقايسه با ديگر افراد است كه مرتبه‌اى ازكمال و درجه‌اى از منزلت معنوى اين امام همام نزد پروردگارش به شمار مىرود . به عنوان نمونه در ذيل به وجه تسميه بعضى از القاب آن گرامى اشاره مىكنيم .

در مورد وجه ملقّب شدن پيشواى هفتم به « كاظم » بيانات مختلفى نقل شده كه دو نمونهء آن را ذكر مىكنيم . 1 - از آن جهت كه آن حضرت خشم خويش را فرو مىبرد و در برابر ناملايمات و آزارهاى ديگران بردبارى پيشه مىكرد . « 2 » 2 - از آن جهت كه پاسخ هر بردى را با گذشت و بخشش مىداد . « 3 »

از آن جهت كه پناهندگان و توسل جويندگان به آن حضرت ، از در خانه‌اش حاجت روا و خشنود باز مىگشتند ، « 5 » ابوعلى از بزرگان مذهب حنبلى مىگويد : « هر مشكل و گرفتارى كه براى من پيش مىآمد و من به قبر مطهر موسى بن جعفر عليه السلام روى مىآوردم ، خداوند آن را طبق خواسته من رفع مىكرد . » « 6 »