بدون شك ، بهترين و شيرين‌ترين لحظات زندگى امام كاظم عليه السلام لحظاتى بود كه با خداوند خلوت مىكرد و سر بر آستان او مىساييد ؛ در پيشگاهش به نماز مىايستاد ، يا به مناجات و دعا مشغول مىشد و يا با قرآن انس داشت . پيشواى هفتم عليه السلام بيشتر اوقات را به نماز و سجده‌هاى طولانى سپرى مىكرد . كمتر شبى در عمرش گذشت كه سر به بالين آسايش بگذارد و در رختخواب بخوابد . گاه سر شب به مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله مىرفت و به سجده مىافتاد و تا اذان صبح در سجده عرضه مىداشت : « عَظُمَ الذَّنْبُ مِنْ عِنْدى ، فَلْيَحْسُنِ الْعَفْوُ مِنْ عِنْدِكَ ، يا اهْلَ التَّقْوى وَ الْمَغْفِرَ » « 1 » گناه من بس بزرگ است ، پس مىبايد عفو نيز بزرگ و نيكو باشد . اى آنكه اهل تقوا و آمرزشى . عبادت آن بزرگوار به حدّى فزون و چشمگير بودكه به « عبد صالح » و « زين المتهجّدين » ملقب گشت . اين شهر آشوب از يونانى نقل مىكند : « موسى بن جعفر عليه السلام متجاوز از ده سال ، هر روز پس از طلوع آفتاب تا هنگام ظهر در سجده بود . قرآن را با آهنگى زيبا تلاوت مىكرد و در هنگام تلاوت آن محزون مىشد ؛ شنوندگان نيز از آهنگ تلاوت او به گريه مىافتادند . از خوف خدا اشك مىريخت ، جندان كه محاسن شريفش از اشك ديدگانش تر مىشد . » « 2 » هنگامى كه به دستور هارون الرسيد به زندان همواره چنين دعا مىكرد : « الَّلهُمَّ انَّكَ تَعْلَمُ انّى كُنْتُ اسْأَلُكَ انْ تُفَرِّغَنى لِعِبادَتِكَ الَّلهُمَّ وَ قَدْ فَعَلْتَ