يكى از عوامل مهم دستگيرى امام ( ع ) توسط هارون برخوردهاى حادّ و اعتراض‌آميز امام كاظم ( ع ) با سياستهاى دستگاه خلافت و شخص هارون است . امام ( ع ) هر چند فعاليتهاى بنيادى سياسى خود را پنهانى و درپوشش « تقيه » انجام مىداد ، ليكن در بعضى موارد مصلحت ايجاب مىكرد كه بىپرده سخن بگويد و حقايق را براى مردم روشن كند تا همگان موضع امامت را در ارتباط با مسائل اساسى جامعه بدانند و به گمراهى نيفتند . مورخان و محدثان در بسيارى از موارد پس از نقل برخوردهاى امام ( ع ) با هارون مىافزايند : اين برخورد و سخن امام ( ع ) خشم هارون را برانگيخت و او را وادار به عكس‌العمل كرد . « 2 » امام كاظم ( ع ) حتى در سخت ترين شرايط سياسى و هنگامى كه در سياهچالهاى هارون به سر مىبرد ، همچنان بر موضع منفى خود نسبت به دستگاه خلافت عباسى و شخص هارون ، پاى مىفشرد . به عنوان نمونه مى توان از نامه تند و هشدار دهنده آن حضرت به هارون در دوران زندان نام برد . مضمون اين نامه چنين است : « ( اى هارون ! ) هيچ روزى بر من در بلا و گرفتارى نمىگذرد مگر آنكه تو آن روز را درخوشى و عيش سپرى مىكنى تا زمانى كه ما و شما روزى را بگذرانيم كه پايانى ندارد و در آن روز اهل باطل زيان مىبينند . » طبيعى بود اين موضعگيريهاى حادّ - كه در زندگى سياسى پيشواى هفتم ( ع ) كم نبود و ما به مواردى از آنها اشاره كرديم - خشم هارون را برانگيزد و او را - كه از يك سو دل به خلافت‌بسته بود و جز حكومت و رياست به چيزى نمىانديشيد و از سوى ديگر ، دشمن سرسخت آل على ( ع ) بود و تصميم جدى بر نابودى همه آنان داشت - وادار به