از ديگر تلاشهاى امام كاظم ( ع ) در ارتباط باشيعيان وساطت از آنان براى بر آمدن حاجاتشان مىباشد . به عنوان نمونه محمدبن سالم مىگويد : زمانى كه سرورم موسىبن جعفر ( ع ) را نزد هارون بردند ، هشام‌بن‌ابراهيم خدمت آن حضرت رسيد و گفت : سرورم ! در ارتباط با كار من عريضه‌اى به فضل‌بن يونس نوشته شده است ؛ از او بخواه تا حاجت مرا برآورد . امام ( ع ) پذيرفت و تصميم گرفت نزد او رود . دربان جريان آمدن امام را به فضل بازگفت . فضل كه از شنيدن اين خبر بسيار خوشحال شده بود به دربان گفت اگر راست بگويى در راه خدا آزادى ؛ و نيز وعده اموال زياد به وى داد . سپس پابرهنه به استقبال امام ( ع ) رفت . هنگامى كه امام را ديد بر روى پاهاى آن گرامى افتاد و شروع به بوسيدن آنها كرد . آنگاه امام ( ع ) را بر سر سفره غذا دعوت كرد . امام پذيرفت . در پايان امام ( ع ) از وى خواست حاجت هشام را برآورد . او نيز چنين كرد . « 2 » اين رفتار امام ( ع ) نشان‌دهنده اهميّت برآوردن حاجت مؤمن از ديدگاه امامان ( ع ) است . برخورد فضل‌بن يونس با مسأله آمدن امام ( ع ) نزد او ، گوياى آن است كه اين ديدار به دور از انتظار وى بوده است .