« تَفَقَّهُوا فى دينِ اللَّهِ فَانَّ الْفِقْهَ مِفْتاحُ الْبَصيرَةِ وَ تَمامُ الْعِبادَةِ وَ السَّبَبُ الَى الْمَنازِلِ الرَّفيعَةِ وَالرُّتَبِ الْجَليلَةِ فِى الدّينِ وَ الدُّنْيا ، وَ فَضْلُ الْفَقيهِ عَلَى الْعابِدِ كَفَضْلِ الشَّمْسِ عَلَى الْكَواكِبِ ، وَ مَنْ لَمْ يَتَفَقَّهْ فى دينِه لَمْ يَرْضَ اللَّهُ لَهُ عَمَلًا . » « 2 » در دين خدا تفقّه و كنكاش كنيد ، زيرا فقه ، كليد بصيرت و بينش دينى و اساس و همهء بندگى و وسيله و نردبان ترقى بسوى منازل بلند و درجات والاى دينى و دنيوى است . فضل و برترى « فقيه » بر « عابد » همانند فضل و برترى خورشيد بر ستارگان است . و كسى كه در دين خود تفقه نكند ( و اعمالش ناشى از بصيرت و آگاهى دينى نباشد ) هيچ عملى از او مورد پسند خداوند قرار نمىگيرد .

امام ( ع ) به هشام بن حكم فرمود : « يا هِشامُ ! لَوْ كانَ فى يَدِكَ جَوْزَةٌ وَ قالَ النَّاسُ فى يَدِكَ لُؤْلُؤَةٌ ما كانَ يَنْفَعُكَ وَ انْتَ تَعْلَمُ انَّها جَوْزَةٌ وَ لَوْ كانَ فى يَدِكَ لُؤْلُؤَةٌ وَ قالَ النَّاسُ انَّها جَوْزَةٌ ما ضَرَّكَ وَ انْتَ تَعْلَمُ انَّها لُؤْلُؤَةٌ . » « 3 » اى هشام ! اگر در دست تو گردويى بود و مردم گفتند مرواريد است سودى به حال تو ندارد ، در حالى كه تو خود مىدانى كه آن گردو است . و چنانچه آنچه در دست تو است مرواريد باشد و لى مردم بگويند گردو است ، اين گفتهء مردم نيز زيانى به تو نمىرساند ، در حالى كه خود مىدانى كه آنچه در دست دارى مرواريد است .