تاريخ زندگانى امام كاظم (ع) (فارسى) — صفحة 114

اقامه نماز به مسجد آمده بود - با شنيدن اين دستور احساس خطر كرد ، از مسجد گريخت و در محل امنى پنهان شد . حسين نماز را با مردم خواند و پس از نماز خطبه‌اى ايراد كرد . او ضمن معرفى خود مردم را به احياى كتاب خدا و سنّت پيامبر ( ص ) و رضاى آل محمد ( ص ) دعوت كرد . به استثناى عدّه معدودى ، همهء حاضران با او بيعت كردند . حسين با ياران خود كه حدود سيصد نفر مىشدند پس از تسلّط بر مدينه در ماه ذيقعده رهسپار مكّه شد تا با استفاده از اجتماع مسلمانان در ايّام حج ، دامنه نهضت را گسترش دهد . خبر قيام علويان به رهبرى حسين‌بن على و حركت آنان به سوى مكّه به اطلاع خليفه رسيد . او سپاه انبوهى را به جنگ آنان فرستاد . دو سپاه در سرزمين « فخّ » « 1 » با يكديگر برخورد كردند و جنگ سختى درگرفت . در جريان اين نبرد نابرابر ، حسين و عدّه زيادى از ياران او به شهادت رسيدند و بقيّه اسير و يا پراكنده شدند . فرماندار مدينه - كه بعد از قيام حسين فرار كرده پنهان شده بود - با شنيدن خبر شهادت حسين دستور داد خانهء او و بستگانش را به آتش كشيدند و اموال و نخلستانهاى آنان را مصادره كردند . « 2 » از سوى ديگر ، نيروهاى دشمن سرهاى شهدا را جدا كرده براى هادى به بغداد فرستادند و از دفن پيكرهاى پاكشان خوددارى كردند . اسيران را نيز در حالى كه به غل و زنجير بسته بودند پس از بردن به نزد خليفه به فرمان او به شهادت رساندند . « 3 » اين فاجعهء بسيار تلخ و دردناك ، دل شيعيان ، بويژه خاندان پيامبر ( ص ) را آزرد و حادثهء دلخراش كربلا را در خاطره‌ها تجديد كرد . امام جواد ( ع ) درباره عمق فاجعه و عظمت اين رويداد فرمود : « لَمْ يَكُنْ لَنا بَعْدَ الطَّفِّ مَصْرَعٌ اعْظَمُ مِنْ فَخٍّ » « 4 » پس از حادثهء كربلا هيچ حادثه‌اى براى ما بزرگتر از فاجعهء فخّ نبود .