انتظار فرج با چنين محتوايى ، سازنده و حركت زاست . از اين رو ، در ميان عبادتهاى فردى و اجتماعى ، جايگاه ويژه‌اى دارد و در بيان رسول‌اكرم ( ص ) برترين عبادت دانسته شده‌است : « افْضَلُ الْعِبادَةِ انْتِظارُ الْفَرَجِ » « 1 » برترين عبادت ، انتظار فرج است . علّت آن شايد اين باشد كه انتظار فرج تبلور ولايت است ؛ ولايتى كه صحّت همهء اعمال منوط به آن است و بدون آن هيچ عملى پذيرفته نيست . از امام صادق ( ع ) چنين نقل شده است : « افْضَلُ البِقاعِ مابَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقامِ ، وَ لَوْ انَّ رَجُلًا عَمِرَ ما عَمِرَ نُوْحٌ فى قَوْمِه الْفَ سَنَةٍ الَّا خَمْسينَ عامًا ، يَصُومُ النَّهارَ وَ يَقُومُ اللَّيْلَ فى ذلِكَ الْمَكانِ ، ثُمَّ لَقىَ اللَّهَ بِغَيْرِ وِلايَتِنا لَمْ يَنْفَعْهُ ذلِكَ شَيْئًا » « 2 » برترين نقطهء روى زمين بين ركن و مقام ( ابراهيم ) است . اگر كسى به اندازه عمر نوح - يعنى 950 سال - در ميان قومش زندگى كند و همهء اين مدت را در مكان ياد شده به عبادت مشغول باشد ، روزها را به روزه و شبها را به شب زنده دارى سپرى نمايد ، ولى بدون ولايت ما خدا را ديدار كند ، اين عبادتها سودى به وى نخواهد رساند .