شرايط سياسى - اجتماعى در اين دوران ايجاب مىكرد كه نايبان امام زمان ( عج ) در انجام رسالت نيابت و چگونگى ارتباط خود با امام و مردم نهايت احتياط را بكنند . آنان در بيشتر نوشته‌هاى خود به امام ( ع ) نه از خود اسمى مىبردند و نه از حضرت . براى مثال ، چنين مىنوشتند : « كَتَبْتُ الَى النَّاحِيَةِ » يا « كَتَبْتُ اليه » به ناحيهء مقدسه نوشتم يا به او نوشتم . « خرج الجواب » پاسخ چنين آمد . « 1 » اين مسأله ، منشأ ابهام در پاره‌اى از توقيعات شريفه گشته ، بگونه‌اى كه معلوم نيست به كدام يك از نوّاب القا شده است . نكتهء ديگرى كه در همين رابطه مطرح است غير علوى بودن سفيران است ، با آنكه در آن زمان چهره‌هاى برجسته‌اى از علويان با صلاحيّت براى احراز مقام نيابت وجود داشتند ؛ ولى از آنجا كه رژيم عبّاسى حساسيّت و كينهء خاصّى نسبت به علويان داشت و چه بسا اگر مقام سفارت بر عهدهء يكى از آنان گذارده مىشد ، مشكلات و موانع بيشترى بر سر راه تشكيلات امامت شيعى پديد مىآمد . امام زمان ( عج ) نايبان خود را از ميان غير علويان برگزيد تا از تعرض و تعقيب دشمن مصون باشند .