غيبت در ميان امتهاى پيشين
غيبت انبيا و جانشينان آنان كم و بيش در ميان امّتهاى گذشته وجود داشته است . در زير به نمونههايى از اين غيبتها اشاره مىكنيم .
الف - غيبت حضرت ادريس
نخستين غيبت در ميان پيامبران ، غيبت حضرت ادريس است . غيبت او چندان به درازا كشيد كه پيروانش دچار تنگنا شدند ، « 1 » بحدّى كه حتّى غذاى روزانهء آنان تأمين نمىشد طاغوت زمان بسيارى از آنان را كشت ، برخى ديگر را به فقر و تهيدستى كشاند و بقيه را در خوف و بيم نگهداشت تا آنكه ادريس ظاهر شد و به پيروانش وعدهء گشايش داد و نيز وعده داد كه فردى از نسل او به نام « نوح » قيام خواهد كرد . سپس خداوند او را به سوى خويش بالا برد . مؤمنان و شيعيان وى نسل اندر نسل در انتظار قيام نوح بودند و در اين راه در برابر ستمگران ، شكيبايى ورزيدند تا آنكه سرانجام ، « نوح » پرچم نبوت برافراشت . « 2 »
ب - غيبت حضرت صالح
حضرت صالح دومين پيامبرى بود كه مدت زمان زيادى از ميان قوم خود - پس از هلاكت گروه زيادى از آنان - غايب شد و چون نزد باقيماندهء امتش بازگشت ، آنها او را نشناختند . گروهى او را تكذيب كردند . جمعى نسبت به وى دچار ترديد شدند ، ولى عدّهاى پذيراى دعوت او گشتند و بر آيينش استوار ماندند . « 3 »
ج - غيبت حضرت ابراهيم
شيخ صدوق براى حضرت ابراهيم ( ع ) سه غيبت ذكر كرده است : غيبت نخست از
هامش
( 1 ) - بر اساس روايتى كه از امام باقر ( ع ) نقل شده ، حضرت ادريس به خاطر درگيرى با طاغوت زمانش و بيم از او مدت بيست سالدر غارى پنهان بود ( ر . ك . كمال الدين ، ج 1 ، ص 127 - 132 ) .
( 2 ) - كمال الدين ، ج 1 ، ص 127 .
( 3 ) - همان مدرك ، ص 134 - 135 .