شناخت عميق امام صادق ( ع ) از مقام ربوبى حق تعالى ، او را در ميدان عمل به عبادتى گسترده و خالصانه وامىداشت ؛ چرا كه خداوند مىفرمايد : « انَّما يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عَبادِهِ الْعُلَماءُ » « 1 » از ميان بندگان خدا ، تنها دانشمندان از خدا مىترسند . آن حضرت ، مصداق كامل اين آيه شريفه در عصر خود ، و چهره بى نظير عارفان مقام ربوبى و عابدان ساحت مقدسش بود . اعتراف دانشمندان و شخصيّتهاى معاصر امام ( ع ) دربارهء مقام عبادت و بندگى آن حضرت و مشاهدات آنان در اين زمينه - با آنكه به يقين مىتوان گفت هيچكدام از آنان به مقام عبوديت آن گرامى پى نبرده‌اند - ما را تا حدّى به شناخت اين ويژگى امام ( ع ) رهنمون مىسازد . مالك بن انس ، پيشواى مذهب مالكىمىگويد : جعفر بن محمّد مردى بود كه در زندگىاش از يكى از سه خصلت بيرون نبود ؛ يا روزه بود ، يا نماز مىگزارد ، و يا در حال ذكر گفتن بود ؛ و او از عابدان عظيم الشأن و زاهدان بزرگى بود كه از خدا مىترسند . . . يك سال در سفر حج همراه اوبودم ؛ هنگامى كه