قرآن ، اصيل ترين و ارزشمندترين منبعى است كه همهء مسلمانان به ريسمان استوار آن چنگ مىزنند و حتّى مخالفان اهل بيت براى منزوى كردن آنان ، پس از رحلت پيامبر ( ص ) شعار « حَسْبُنا كِتابُ اللَّه » سر دادند و به بهانه مانع شدن احاديث رسول خدا ( ص ) از توجه مسلمانان به قرآن ، مردم را از ضبط و تدوين حديث باز داشتند ، « 2 » غافل از آنكه با اتّخاذ اين سياست بزرگترين ضربه را به قرآن خواهند زد . زيرا قرآن بدون اهل بيت و آيات بدون احاديث نمىتواند هدايتگر ، سازنده و راهگشا باشد . بر اين اساس است كه رسول خدا ( ص ) در سفارش ارزشمند خود به امّت اسلامى فرمود : « انّى تارِكٌ فيكُمُ الثِقْلَيْنِ كِتابَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ عِتْرَتى اهْلَ بَيْتى . . . » « 3 » من دو چيز گرانقدر در ميان شما بر جاى مىگذارم : قرآن و خاندانم . اين سخن نورانى پيامبر ( ص ) بيانگر اين است كه دانش قرآن نزد « عترت پيامبر » است و بدون « عترت » نمىتوان به حقيقت و ژرفاى قرآن دست يافت . انگيزه اصلى حكومتمداران غاصب پس از رحلت رسول خدا ( ص ) از جدايى ميان قرآن و عترت ، خدمت به كتاب آسمانى نبود ، بلكه اين بود كه قرآن را از اهلش و مفسران اصلىاش جدا كنند تا به راحتى بتوانند احكام و دستورهاى آن را با تكيه بر تفسير به رأى مثل قياس ، استحسان و . . . بر طبق مصالح و منافع حكومتى و اعتقادى خود تفسير كنند . بنيانگذار جمهورى اسلامى ايران ، حضرت امام خمينى ( قدس سرّه ) ، در مقدمهء وصيت نامهء سياسى - الهى خود در توضيح حديث شريف ياد شده مىفرمايد . مسائل اسف انگيزى كه بايد براى آن خون گريه كرد ، پس از شهادت حضرت