امامان عليهم السّلام ، بندگان برگزيده خداوند هستند و اراده حق بر عصمت و طهارت آنان از هر گونه كژى و پليدى تعلق گرفته است ؛ از اين رو ، وجود مباركشان مظهر تمامى ارزشها و كمالات نفسانى و فضائل اخلاقى است . اگر قرآن ، پيامبر گرامى اسلام را به داشتن « خلق عظيم » مىستايد ، بدون شك جانشينان آن حضرت نيز - به حكم عقل و نقل - از اين كوثر ، سيراب گشته و بر قلّه « خلق عظيم » محمّدى ( ص ) ره يافته‌اند . آنان قبل از آنكه پيروان خود را به آراستگى بر خلق و خوى انسانى ، و دورى از رذيلتهاى اخلاقى فرا بخوانند ، خود در حدّ اعلا به اخلاق اسلامى آراسته بودند ، و از آنچه مردم را از آن باز مىداشتند دورى مىگزيدند ، و اين مطلب را بارها در سخنان خود گوشزد مىكردند . « 1 » اگر امام صادق ( ع ) به پيروان خود توصيه مىكند : « كوُنوُا دُعاةً لِلنَّاسِ بِغَيْرِ الْسِنَتِكُمْ لِيَرَوْا مِنْكُمُ الْوَرَعَ وَ الْاجْتِهادَ وَ الصَّلاةَ وَالْخَيْرَ ؛ فَانَّ ذلِكَ داعِيَةٌ . » « 2 » با غير زبانتان دعوت كنندهء مردم ( به سوى حق ) باشيد ، تا آنان از شما ورع ، كوشش ،