كيست كه غير از على ( ع ) ، ديگرى را در پيشتاز بودن و سبقت در ايمان بشناسد در حالى كه خدا على ( ع ) را به عنوان اوّلين مؤمن اين امّت معرفى مىكند و مىفرمايد . « وَ ألسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ أُولئِكَ الْمُقَرَّبُونَ » « 1 » رسول خدا ( ص ) او را به عنوان اوّلين ايمان آورنده مىشناسد : تاريخ به سوگند گواهى مىدهد كه على ( ع ) نخستين مردى بود كه به پيامبر ( ص ) ايمان آورد و على ( ع ) اين شهادت به حق را تصديق مىكند و در سخنان خويش در راستاى ترسيم خط هدايت و امامت و تشخيص حق از ناحق ، مردم آن زمان را از اين حقيقت آگاه مىسازد و در كنار ديگر فضايل خود ، سبقت و پيشى در ايمان را بارها و بارها و با صدايى رسا و بيانى شيوا اعلام مىنمايد تا بر همگان حجت تمام گردد . امام ( ع ) در يكى از سخنانش از آمدن كسى پس از خودش خبر مىدهد كه بر مردم حكومت مىكند و آنها را به دشنام دادن آن حضرت و بيزارى جستن از او مجبور مىسازد . امام ( ع ) يارانش را از بيزارى جستن از خود بر حذر مىدارد و مىفرمايد : « . . . وَ أَمَّا الْبَرَاءَةُ فَلَا تَتَبَرَّأُوا مِنّىِ ، فَإِنّىِ وُلِدْتُ عَلَى الْفَطْرَةِ ، وَ سَبَقْتُ إِلَى اْلَايمَانِ وَالْهِجْرَةِ » « 2 » ؛