در يكى از جنگ‌هايى كه ديگران براى شكست دشمن و كسب پيروزى اسلام از على - ( ع ) البته به دستور پيامبر ( ص ) - پيشى جستند ، جنگ با يهوديان خيبر بود كه سنگرها و دژهاى بسيار مستحكم داشتند و نفوذ كردن بر آنها كار ساده‌اى نبود . مسلمانان ، اين دژها را محاصره كرده و تا چند روزباحمله‌هاى پىدرپى ، كارى از پيش نبردند . در يكى از روزها « ابوبكر » مأمور فتح گرديد و بهمراه سپاهى با پرچم سفيد پيش رفتند امّا پس از مدتى بدون نتيجه برگشتند . روز ديگر فرماندهى لشكر به عهده « عمر » واگذار شد . او نيز همانند ابوبكر بدون موفقيت برگشت و حتى طبرى « 1 » نقل مىكند كه پس از بازگشت از صحنه نبرد ، با توصيف دلاورى و شجاعت فرمانده دژ « مرحب » ، ياران پيامبر ( ص ) را مرعوب مىساخت . اين وضع ، پيامبر و سرداران اسلام را سخت ناراحت كرده بود . در اين لحظات پيامبر ( ص ) ، افسران و دلاوران ارتش را گرد آورد و جمله ارزنده‌اى را كه در صفحات تاريخ ضبط است ، فرمود : « لأُعْطِيَنَّ الرَّايَةَ غَداً رَجُلًا يُحِبُّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يُحِبُّهُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ يَفْتَحُ اللَّهُ عَلى يَدَيْهِ لَيْسَ بِفَرَّار » « 2 » ؛ اين پرچم را فردا بدست كسى مىدهم كه خدا و پيامبر را دوست دارد و خدا و پيامبر او را دوست مىدارند و خدا اين دژ را بدست او مىگشايد . او مردى است كه هرگز پشت به دشمن نكرده و از صحنهء نبرد فرار نمىكند .