به بدعتگذاران زياد بد بگوييد و آنان را متهم سازيد تا طمع نكنند كه در اسلام تباهى پديد آورند و مردم نيز از آنان برحذر باشند و بدعتهايشان را نياموزند . همچنين پيامبر ( ص ) احترام به صاحبان بدعت را نكوهش مىكرد و مىفرمود : هر كس صاحب بدعتى را احترام كند و عزيزش بشمارد در انهدام دين كوشش كرده است . « 1 » و نيز افشاى بدعتها و موضعگيرى صريح و منطقى در برابر بدعتگذاران و معرفى آنها را بر علماى دين و دانشمندان هر عصر و نسل فرض مىدانست و مىفرمود : اذا ظَهَرَتِ الْبِدَعُ فى امَّتى ، فَلْيُظْهِرِ الْعالِمُ عِلْمَهُ ، فَمَنْ لَمْ يَفْعَلْ فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ . « 2 » هر گاه در ميان امت من بدعتها ظاهر گشت ، عالم بايد علمش را ظاهر سازد ، و گرنه لعنت خدا بر او باد .
شيوهء برائت از ستمگران
1 . بىاعتنايى به « ظالم » و شخصيت قائل نشدن براى وى ، از راههايى است كه اسلام براى دورى مؤمنان از گروه ستمگران پيشبينى كرده است ؛ همچنان كه توصيه مىكند كه در هيچ امرى نبايد آنان را به حساب آورد و در فراز و نشيبها به آنها تكيه كرد . اين روش به مردم نشان مىدهد كه افراد ظالم از اعضاى پيكر مسلمانان نيستند و عضو جامعه اسلامى محسوب نمىشوند ؛ زيرا اگر در امور مختلف به آنها رجوع شود ، تشويق مىشوند و بر ظلم و ستم خود مىافزايند .
وَ لاتَركَنوا الَى الَّذينَ ظَلَموا فَتَمَسَّكُمُ النّارُ و ما لَكُم مِن دونِ اللَّهِ مِن اولِياءَ ثُمَّ لا تُنصَرون .
( هود : 113 )
و بر ظالمان تكيه نكنيد كه موجب مىشود آتش شما را فرا گيرد و در آن حال هيچ ولىّ و سرپرستى جز خدا نخواهيد داشت و يارى نمىشويد .
تكيه بر ظالمان شكلهاى گوناگونى دارد كه همهء آنها نوعى همفكرى با آنها محسوب مىشود . گرايش در دل ، ابراز محبّت ، اظهار احترام ، تقليد از آنان در رفتار ، قيافه ، غذا ، پوشاك
هامش
( 1 ) . بحار الانوار ، ج 72 ، ص 265 .
( 2 ) . وسائل الشيعة ، ج 11 ، ص 510 .