تولّى ، تجسّم‌بخش عاطفهء منطقى و روح اخوت و محبت مسلمانان با يكديگر و تبرّى نمايانگر ماهيّت مقاومت‌طلبانه و روح پرخاشگرى آنان در برابر افراد و قدرتهاى جائر است كه در مجموع تفكّر سياسى اسلام را رقم مىزند و آن جز تطبيق اجتماعى اصل بنيادين « لا الهَ الَّا اللَّه » نيست . اين جمله كه شعار اساسى توحيد است ، از دو عنصر سلبى و اثباتى تركيب يافته است . با « لا الهَ » همه بتها و قدرتها را نفى ، و با گفتن « الَّا اللَّه » خالق جهان‌آفرين را اثبات مىكند . گرچه تولّى وتبرّى جزء فروع دين شمرده شده ، امّا از آن جهت كه اساس دين بر حُبّ و بُغض جهت‌دار نهاده شده است ، اهميت اين موضوع را نمىتوان كمتر از اهميت اصول و اركان اسلام دانست . امام صادق ( ع ) مىفرمايد : كُلُّ مَنْ لَمْ يُحِبَّ عَلَى الدِّينِ وَ لَمْ يُبْغِضْ عَلى الدّينِ فَلا دينَ لَهُ . « 1 » هر كسى كه حُبّ و بغضش بر اساس دين نباشد ، دين ندارد .