الف - تسليم شدن به تقسيم روزى روزىِ هر كس براساسِ حكمت الهى و در عالم تكوين ، تقسيم و تعيين شده است : « نَحْنُ قَسَمْنَا بَيْنَهُم مَعِيشَتَهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا . . . » « 1 » ما روزى مردمان را در زندگى دنيا ميانشان تقسيم مىكنيم . امام صادق عليه السلام فرمود : « . . . وَاللَّهُ عَزَّوَجَلَّ يُنْزِلُ الرِّزْقَ عَلى قَدْرِ الْمُؤنَةِ » « 2 » خداوند متعال ، روزى هر كس را به اندازهء مخارج و نيازهاى او نازل مىكند . هر كس به حقّ خود راضى شود و معاش مطلوب خود را به دست آورد و از حدّ ، تجاوز نكند ، هيچ‌گاه به فقر درونى گرفتار نمىآيد ، خود را نادار و ديگران را صاحب ثروت نمىداند و عزّت نفس خود را حفظ مىكند . البته غناى نفس و ايمان به تقدير روزى ، بدين معنا نيست كه آدمى در پى كارى نرود و تن‌پرورى و سستى نمايد ، بلكه بدين معناست كه هر چه بر اثر كوشش به دست مىآورد ، چه كم و چه زياد ، آن را از جانب خدا و براساس تقسيم ارزاق الهى بداند و بدان راضى و قانع باشد . ب - مقايسهء دنيا و آخرت انسان براى رسيدن به عزت نفس بايد به بىارزشى و ناپايدارى دنيا در برابر جاودانگى آخرت توجّه كند و آن دو را با هم بسنجد . اين مقايسه مىتواند آرامش روحى را تثبيت كند و افسردگى ناشى از نرسيدن به ثروت كلان را از بين ببرد و تقوا را جايگزين ثروت غيرمجاز كند و آدمى را از بحران روانى برهاند . قرآن كريم مىفرمايد :