ثروت از ديدگاه قرآن (فارسى) — صفحة 106

« لِلْفُقَرَاءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللّهِ لَا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْباً فِي الْأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ أَغْنِيَاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ تَعْرِفُهُم بِسِيَماهُمْ لَا يَسْأَلُونَ النَّاسَ إِلْحَافاً . . . » « 1 » ( اين صدقات ) از آن فقرايى است كه در راه خدا محصور شده‌اند ، نمىتوانند براى كسب و كار در زمين سفر كنند . هر كه حال ايشان را نداند ، از عفت زيادى كه دارند ، مىپندارد كه از توانگرانند . آنان را از سيمايشان مىشناسى . از مردم به اصرار چيزى نمىخواهند . انسان محروم ، اگر آزادانديش و با خدا باشد ، با وجود غناى نفس در رديف اغنيا شمرده مىشود ، چنان كه افراد ثروتمند نيز بر اثر حرص و آرزوى بسيار در صف فُقرا قرار مىگيرند . پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمايد : « لَيْسَ الْغِنى عَنْ كَثْرَةِ الْعَرْضِ وَلكِنَّ الْغِنى غِنىَ النَّفْسِ » « 2 » غنا و توانگرى با مال بسيار نيست ، بلكه با غنى بودن نفس آدمى است . و نيز فرموده است : « الْغِنى فِى الْقَلْبِ وَالْفَقْرُ فِى الْقَلْبِ » « 3 » غنا و بىنيازى و همچنين فقر و نيازمندى در دل نهفته است [ و به زيادى و كمى مال نيست ] . حضرت على عليه السلام مىفرمايد : « اشْرَفُ الْغِنى تَرْكُ المُنى » « 4 » ترك آرزوهاى طولانى ، بهترين توانگرى است . غنى به كسى مىگويند كه به ديگران محتاج نباشد . آن كس كه اسير طمع گشته ، همواره نيازمند ديگران است . امام صادق عليه السلام فرمود : « اغْنَى الْغِنى مَنْ لَمْ يَكُنْ لِلْحِرْصِ اسيراً » « 5 »