ثروت از ديدگاه قرآن (فارسى) — صفحة 114

1 - حقوق شرعى چون خمس و زكات و . . . را ادا مىكنند و آن را بسان نماز باارزش و واجب مىشمرند . « وَالَّذينَ هُمْ لِلزَّكوةِ فَاعِلُونَ » « 1 » و آنان ( مؤمنان ) كسانى هستند كه زكات را مىپردازند . آنها علاوه بر حقوق واجب ، سهمى از مال خود را نيز به مستمندان اختصاص مىدهند : « وَالَّذينَ فى امْوالِهِمْ حَقٌّ مَعْلُومُ * لِلسَّائِلِ وَ الَمحْرُومِ » « 2 » و آنان كه در اموالشان حقّى معين براى سائل و محروم است . 2 - خود را مالك اصلى اموال خود نمىدانند ، بلكه آن را موهبت الهى دانسته ، از انفاق و هزينهء آن در راه خدا دريغ نمىورزند : « الَّذينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَ يُقيمُونَ الصَّلوةَ وَ مِمَّا رَزَقْناهُم يُنْفِقُونَ » « 3 » ( مؤمنان ) كسانى هستند كه به غيب ايمان مىآورند و نماز مىخوانند و از آنچه ما روزىشان كرديم ، انفاق مىكنند . حضرت على عليه السلام فرمود : « . . . رَحِمَ اللَّهُ امْرَءاً قَدَّمَ خَيْراً وَ انْفَقَ قَصْداً » « 4 » رحمت خدا بر كسى باد كه كار خيرى انجام دهد و با ميانه‌روى انفاق كند . غالب مساجد ، حسينيّه‌ها ، تكيه‌ها ، مدارس و مراكز فرهنگى و علمى با ثروت و همّت مؤمنان تأسيس شده است . 3 - بخيل نيستند ؛ علاوه بر اداى حقوق واجب خود و نيز اضافه بر انفاق و خيرات ، مردمان محروم و كم درآمد را در ثروت خود شريك مىسازند ، يعنى برنامهء اقتصادى خود را چنان تنظيم مىكنند كه ديگران نيز از آن سود ببرند ، بر خلاف