كوفه همان شهرى است كه مردمش حسين ( ع ) را دعوت كردند و وقتى سرنيزههاى ستم به سوى آنها نشانه رفت آن حضرت را تنها گذاشته به كنج خانههاى خود پناه بردند . اكنون امام سجاد ( ع ) ، بانوان و پرده نشينان وحى و نبوت را به صورت اسير و سوار بر شتران بىجهاز وارد همان كوفه كردهاند . حذلمبن بشير « 1 » مىگويد : در سال 61 ه . ق هنگام آمدن علىبن حسين ( ع ) و همراهانش به كوفه ، من هم وارد اين شهر شدم . سپاهيانيزيد اطراف ايشان را گرفته ، مردم نيز براى تماشاى آنان از منازل خود ، خارج شده بودند . زنان كوفه از مشاهدهى آن منظره به گريه آمدند و ناله و شيون سر دادند . علىبن حسين ( ع ) كه از رنج بيمارى لاغر و دستانش با غل و زنجير به گردنش بسته شده بود با صداى ضعيفى مىگفت : اگر اين مردم به حال ما گريه و به خاطر ما نوحهسرايى مىكنند پس چه كسى [ خاندان ] ما را كشته است ؟ « 2 »
اسيران و جانبازان كربلا — صفحة 41
مساهمون: محمد مظفرى
ص٤١
مسلم گچكار پس از توصيف منظرهى ورود اسيران كربلا به كوفه مىگويد :
چشمم به علىبن حسين ( ع ) افتاد كه بر شتر برهنهاى سوار بود و از رگهاى گردنش خون جارى بود . او اشك مىريخت و مىفرمود :
يا امَّةَ السُّوءِ لاسَقْياً لِرَبْعِكُمْ * يا امّةً لَمْ تُراعِ جَدِّنا فينا
لو أَنَّنا وَ رسولَاللَّه يَجْمَعُنا * يومَ القيامةِ ما كنتم تَقُولونا
تُسَيِّرُونا على الأَقتاب عاريةً * كَانَنّا لم نُشَيِّدْ فيكم دينا
بنى اميّةِ ماهذا الوقوفُ على * تلكَ المصائبِ لاتَلْبُونَ داعينا
هامش
( 1 ) - وى به حذلمبن بشير ، حذيمبن شريك ، بشيربن حذلم ، يا ، خزيمبن بشير نيز نامبردار است . ( امالى مفيدص 321 )
( 2 ) - امالى مفيد ، همانجا ، نيز ر . ك امالى طوسى ج 1 ، ص 90 ، الفتوح ، ج 5 ، ج 222 ؛ تاريخ يعقوبى ، ج 2 ، ص 245 ؛ الملهوف ص 192 ؛ مثير الاحزان ، ص 85 .