مورّخان و رجال شناسان پيشين در كتاب‌هاى خود ، از عبداللَّه نام نبرده‌اند . ولى احتمال دارد او ، همان عبيداللَّه‌بن عباس‌بن على ( ع ) باشد كه ابن حزم از وى ياد كرده است . « 1 » به اعتقاد قاضى نعمان ، دانشمند شيعى قرن چهارم ، عبداللَّه ، پس از شهادت امام حسين ( ع ) و اصحاب باوفايش ، همراه افرادى ديگر از خاندان عصمت و طهارت ، از كربلا به كوفه و شام به اسارت برده شد . « 2 »

تنها منبع كهن كه از عمران ، فرزند امام حسين ( ع ) ياد كرده ، روضة الصفا است . به گفته‌ى مؤلّف اين كتاب ، عمران در كربلا چهار سال داشت و به فيض شهادت نايل نگشت . « 3 » مردِ چشم كبود سپاه يزيد ، در روز عاشورا ، فرش پوستين را از زير پايش كشيد و او را به زمين انداخت . « 4 » از قضاياى مربوط به وى در دوران سخت اسارت و پس از آن اطلاعى در دست نيست .

عمرو ، فرزند امام حسين ( ع ) و مادرش ام ولد است . وى ، پس از شهادت پدر بزرگوارش در سنّ چهار يا يازده سالگى همراه ساير اهل بيت ( ع ) به كوفه و شام به اسارت برده شد . « 5 » چون كاروان اسيران به شام رسيدند ، به فرمان يزيد ، امام سجّاد ( ع ) و عمرو را نزد او آوردند . يزيد به عمرو گفت : آيا مىتوانى با فرزندم خالد كه هم سنّ تو است كشتى