افتراق بين دو شىء ، هيچ تفاوتى بين موجودات مادّى و موجودات روحانى نمىباشد و اگر اين نظريه صحيح و حقّ باشد باز تفاوتى بين موجودات فيزيكى و متافيزيكى نخواهد بود . و در صورت عدم وحدت بايد حكم به استقلال وجودى براى همه اشياء و حقائق عالم وجود و انفصال آنها از مبدأ هستى و ريشهء ايجاد آنان نمود كه در اين صورت طبعاً بين وجود حضرت حقّ و بين وجود ساير حقائق محدوديّت ماهوى و مرز وجودى پيش خواهد آمد كه منجر به تركيب در ذات واجبالوجود و خروج واجب از وجوب ذاتى به امكان ذاتى و سقوط از الوهيت خواهد شد نعوذ بالله .
و اگر معتقد به اين اصل قويم و ركن متين گرديم تمامى مبانى توحيد و قواعد عالم صنع به جاى خود باقى و دست نخورده از رين و شين در صحّت و اتقان خود برقرار مىباشند .
اعتقاد به وحدت وجود مساوى است با اعتقاد به توحيد و عليّت و وحدت در صانعيّت و خالقيّت و عدم اعتقاد به آن مساوى است با شرك و نفى الوهيّت و خالقيّت و . . .
شيعه در اثبات مبانى حقّه خويش نيازى به كرنش و عتبه بوسى علوم مادّى و تجربى ندارد ، چنانچه امروزه بسيارى براى طرح مبانى و اعتقادات ، خود را مجبور و ناگزير از به خدمت درآوردن دستآوردهاى تكنيك و تكنولوژى مىدانند و بدون آن گويا متاعى كه ارزش عرضه به بازار معرفت و ديانت را داشته باشد در اختيار ندارند . در مكتب شيعه از قرآن كه اصل و ريشه و جامع همه معارف و حقائق است گرفته تا سخنان و كلمات پولادين لواداران منهج مستقيم و زمامداران مسير وفود به حريم الهى حضرات معصومين عليهم السّلام همه چيز موجود و مهيّا است و براى سالك راه خدا چارهاى جز عتبه بوسى و كرنش در آستان عرش بنيان آن بزرگواران نمىباشد و هر كه از اين طريق سر باز زند و به دنبال اهواء و آراء
افق وحى (نقد نظريه دكتر عبد الكريم سروش درباره وحى) (فارسى) — صفحة 596
مساهمون: السيد محمد محسن الطهراني
ص٥٩٦