پيوسته خود را مهجور از حضور حقّ و محروم از فيض و عنايت بر سابقين احساس مىكنيم و بر گذشت زمان و حرمان از اكتساب فيض در زمان رسول خدا و ائمه معصومين عليهمالسّلام آه حسرت بر مىكشيم . غافل از اينكه بعثت رسول خدا محدود به زمان و مكان نيست ، بعثتى است كه سراسر گيتى را تا روز قيامت در سعه ولائى و وجودى خود مستغرق نموده است و ما در هر كجاى از عالم باشيم در زمين باشيم يا در كره ماه يا در دور دستترين كهكشان ، هيچ فرقى براى ما در استفاده و استناره از فيوضات و انوار اين بعثت وجود ندارد . بعثت و حيات روحى منشأ از نفس قدسى رسول خدا ، زنده است تا نفس او زنده است و نفس او كه موت و زوال و فناء ندارد ، آنچه كه دستخوش زوال و فناء است جسم اوست نه نفس او ، بدن اوست نه جان و روح او ، عمر ظاهرى و دنيوى اوست نه سيطرهء ولائى و قواى جبروتى و لاهوتى او ، تازه رسول خدا پس از انتقال از اين عالم به عرصه بقاء و آخرت ، بر ميزان إحاطه و ولايت روحانى او افزوده مىگردد و همچنان در سير عرضى اسماء و صفات كلّيّه حضرت حقّ بر ميزان علم و معرفت و قدرت ولائى او اضافه مىشود .
تنظير بعثت پيامبر اكرم و نزول وحى به مسأله غيبت حضرت حجت ارواحنا فداه
نظير اين مطلب درباره كيفيّت نگرش انسان نسبت به مسأله غيبت حضرت حجّت ارواحنا فداه مىباشد ، در ديدگاه عوام و بسيارى از اهل فضل ، مسأله غيبت امام عليهالسّلام يك مسأله حقيقى و واقعى است كه داراى آثار و عوارض خاصّ خود غيبت است و انسان در اين موقعيّت دستش از همه جا كوتاه و بايد براى رسيدن به منبع فيض از خداوند تقاضاى ظهور نمايد ، يا توفيق رؤيت و ملاقات با آن حضرت را نصيب فرمايد و به تعبير برخى از بزرگان امروزه به واسطهء غيبت درب خانهء آن حضرت به روى افراد و مشتاقين بسته است و بايد در كنار درب ايستاد و آن قدر سماجت و استقامت نمود تا روزى به ملاقات و زيارت حضورى او نايل گرديد .