هر نفهم و بىمحتوائى بتواند همه حقائق و مراد جدّى پروردگار را در راز و رمزهاى نهفته و مستتر در آن دريابد ؟ و شما خيال مىكنيد با اين دو كلمه سواد بى سر و ته و اين پيشرفت دو قدمى علم در برخى عرصههاى تكنولوژى و تكنيك و كشف بعضى از امراض و تداوى آنها به حقائق مستوره در قرآن دسترسى پيدا مىكنيد ؟ دسترسى به حقائق اين معجزه عالم خلقت و تشريع فقط به آن فرهيختگانى منحصر و شايسته است كه يا خود حقيقت قرآن ناطق چون ائمه معصومين عليهمالسّلام باشند و يا شاگردان اين مكتب كه با تهذيب و تزكيه و سلوك الى الله و انجام رياضات و مراقبهها و كشف حجابهاى ظلمانى و روحانى توانستهاند پرده پندار كثرات را از ذات متّصل به مبدأ وحى كنار بزنند و چشمان بصير و نافذ آنان به سرادقات عرشى نظارهگر شده باشد مانند سلمان فارسى و از عرفاء و علماء بالله همچون آيات الهى محيى الدين عربى ، ابن فارض مصرى ، مولانا جلالالدين محمّد بلخى ، خواجه حافظ شيرازى ، آخوند ملّاحسينقلى همدانى ، سيّد احمد كربلائى ، علّامه قاضى طباطبائى ، علّامه طباطبائى ، حضرت سيّد هاشم حدّاد ، علّامه سيّد محمّد حسين حسينى طهرانى و غيرهم - أعلى الله درجاتهم و اسكنهم فى بحبوحة جنّاته - و اين چنين است كه در اين صورت انسان به آن مراد واقعى و حقيقى و مقصود اعلاى پروردگار در نزول اين حقائق وحيانى پى خواهد برد ، و الّا بايد گفت : « هر كس به قدر فهمش دانست مدّعا را »
دسترسى به حقائق قرآن انحصار به اولياء الهى دارد
و امّا اين مطلب كه براى حلّ مراد جدّى پروردگار بايد به انتظار اكتشافات علمى بنشينيم آيا اين مطلب خود نقض كلام ايشان كه مىگويد : « علم پيامبر به مقدار و وسعت زمان خودش است ، نمىباشد ؟ اگر علم پيامبر به ميزان علوم متعارف زمان خودش است » پس به انتظار كشف علمى نشستن براى رازگشائى حقائق وحيانى چه معنى دارد ؟
اين جانب تأييد علم و مساعدت او را در ادراك حقائق وحيانى كه