صحّت برخوردار مىباشند ، منوط به اينكه اين وقايع همه منطبق با واقع باشد و براى خود شخص قرينهء حاليّه قطعيّه و يا مقاليّه بر صحّت توسّط صادق مصدَّق وجود داشته باشد .
اينكه شخصى در مقام كشف علمى بگويد : من فكر كردم و من به اين نتيجه رسيدم ، اين مطلب از افراد عادّى و غير مطّلع به حقائق نزول و تنزيل علم و معرفت ، متمشّى است و امّا اشخاصى كه چشم عقلانى و قلبى آنها به مراتب معرفت باز شده باشد مىدانند كه حقيقت علم واحد است و آن نزول از اسم عليم است در قوالب جزئيّه و تعيّنات شخصيّه ، بلى در كيفيّت نزول و ورود آن اختلاف و تفاوت مىباشد .
و بدين جهت كه ميزان كشف و انطباق و مرتبه حجيّت در نتائج برهانيّه و انكشافات قلبيّه و مصادر وحيانى چه از رسول خدا و يا از خلفاء او أئمّه معصومين عليهمالسّلام تفاوتى ندارد و همه از اتّصاف به ولايت و هدايت و ارشاد و الزام برخوردار مىباشند .
و امّا استناد مدّعى به سخنان شيخ اكبر محيىالدين عربى و كيفيّت استنتاج نتيجه محلّ تأمّل است . ايشان در كتاب نفيس و سفر قويم خود فتوحات مكّيّه باب 366 كه به جهت وزراء حضرت مهدى عجل الله تعالى فرجه تدوين نموده در اين باب تصريح مىكند به انتساب آن بزرگوار به جدش حسينبن على عليهمالسّلام ، و اين مطلب يكى از ادلّهاى است كه حكايت از تشيّع محيىالدين دارد . زيرا اهل سنّت نسل آن جناب را از امام حسن مجتبى عليهالسّلام مىدانند .
بيان جناب محيى الدين در حقيقت تكلّم و وحى از ناحيه پروردگار
ايشان در بيان و شرح حقيقت تكلّم و وحى از ناحيه پروردگار بر بندگانش چنين مىفرمايد :
فجميع ما نتكلم فيه فى مجالسى و تصانيفى إنما هو من حضرة القرآن و خزائنه أعطيت مفتاح الفهم فيه و الإمداد منه و هذا كله حتى لا نخرج عنه فإنه أرفع ما