رساندن و به بار نشاندن آن وديعه و امانت عظماى الهى است كه جامعيّت همه اسماء و صفات علياى اوست .
اين نكته تا حدودى در جلد دوّم كتاب اسرار ملكوت توضيح داده شده است ، بدانجا مراجعه شود .
تعليم اسامى كلّيّه الهيّه يعنى اطّلاع عينى و شهودى و حضورى و احساس وجدانى در نفس نسبت به هر اسم كلّى الهى و يا صفت كلّى الهى به نحوى كه نفس انسان خود مجراى نزول آن اسم و يا آن صفت در عالم خارج خواهد شد . و چنانچه اراده پروردگار بر خلق و ايجاد يك شِىء تعلّق بگيرد با كلمه ارادى كُنِ ايجادى ، همان شِىء بدون هيچ واسطه در عالم خارج موجود مىشود همانطور نفس ولى كامل الهى با كلمه كن ايجادى موجب وجود خارجى آن شىء بدون واسطه به چيز ديگر مىشود .
همانطور كه در آيهء شريفه : إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُون . [ 1 ] قضيّه و داستان امرِ ايجادى او آن است كه وقتى اراده بر خلق چيزى كند به صرف اراده بر وجود ، موجود خواهد شد ؛ همينطور براى موسىبن جعفر و يا علىّبن موسى الرّضا عليهمالسّلام به صرف اراده بر خلق شير يك مرتبه صورت شير نقش بسته بر پرده به صورت يك شير درندهء تمام عيار درمىآيد و آن شعبده باز مكّار را به سزاى عمل خويش رسانده و يكباره فرو مىبلعد .
صرف اراده حق تعالى ايجاب وجود موجودات مىكند
و اگر اراده و مشيّت حقّ بر خلق حيوانات با يك اراده و مشيّت صورت مىگيرد ، حضرت عيسى عليهالسّلام نيز با يك اراده ، يك مشت خاك را تبديل به حيوانى پرنده مىكند و در دل آسمان به پرواز درمىآورد .
و اگر مشيّت حق بر اراده و تدبير در گردش افلاك تعلّق گرفته است ،
هامش
[ 1 ] - سوره يس ( 36 ) آيه 82 .