توجّه كنيد ! اين مطالب را اين فقيه بزرگوار و نحرير على الاطلاق در وقتى مىزند كه بسيارى از معنونين به عناوين إفتاء و مرجعيّت ، اينها را اوهام و اباطيل و سلوك در اين راه را فسق و قادح عدالت مىدانستند ! ببين تفاوت ره از كجاست تا به كجا !
محاجّهء علّامه طهرانى با آية الله خوئى در رابطه با لزوم سلوك عرفانى
به ياد دارم شبى به اتّفاق حضرت والد - رضوان الله عليه - در منزل مرحوم آية الله حاج شيخ مرتضى مطهّرى - رحمة الله عليه - به صرف افطار مدعوّ بوديم ؛ پس از افطار فرمودند :
من در نجف اشرف بواسطهء كنارهگيرى از اهواء باطله و عدم اختلاط با مسائل غير ضرورى و مُتلف عمر و وقت ، و اشتغال به كار خود و درس و بحث ، به تصوّف و اعتزال معروف شدم . و از يك طرف چون شاگرد ممتاز و مشارٌ بالبنان در درسها بودم ، آية الله خوئى - رحمة الله عليه - گاهى از باب دلسوزى ، نصائحى را به من گوشزد مىنمودند . شبى پس از انقضاء مجلس درس ، در راه مراجعت به منزل ، ايشان به من فرمودند : آقا سيّد محمّد حسين ! انسان بايد اوقات خود را به درس و بحث بگذراند و وقت خود را به اين امور ( اشتغال به اوراد و اذكار و اربعينيّات ) تلف نكند ؛ اينها مسائلى است كه خود به خود براى انسان حاصل مىشود ، و نيازى به جدّ و جهد و صرف عمر و اتلاف وقت نيست ! البتّه ما اين مسائل ( عرفان و سلوك ) را قادح عدالت نمىدانيم ! ! لذا بهتر است شما هم از اين مسائل دست برداريد .
سپس آية الله خوئى گفتند : فلان شخص هم به اين امور اشتغال داشت و با مرحوم آقا سيّد على قاضى - رضوان الله عليه - رفت و آمد مىكرد ؛ ولى پدرش نامهاى به او نوشت و او را از حشر و نشر با استاد برحذر داشت و او هم قبول نمود ، و ارتباطش را با آقاى قاضى قطع كرده به ايران مراجعت نمود .
مرحوم والد فرمودند : من به آية الله خوئى جواب دادم :
اوّلًا اينكه شما مىگوئيد : طلبه بايد به درس و بحثش برسد و عمر خود را در