تاريخ نشان داده است در هر زمان كه عالمى دينى زمام امور حكومتى جامعهاى را به عهده گرفته است ، مخالفين او با همين حربه و دليل به مخالفت و ستيز با او برخاستهاند .
آن دسته از عامه را كه قائل به ولايت ائمه بوده ولى تصدّى خلافت را براى آنان حتمى نمىدانند نمىتوان از مكتب اهل بيت جدا نمود
فلهذا نمىتوان افرادى از عامّه را كه نه تنها با مكتب و مرام ائمّه معصومين عليهم السّلام سر ستيز و ناسازگارى ندارند و ولايت آنها و مقام آنان را قبول داشته ، ولى اداره حكومت و تصدّى خلافت را در شأن و منزلت آنان و از امور توقيفيّه و منزَل من عند الله نمىدانند ، از مكتب اهل بيت جدا فرض نموده و آنانرا بكنارى نهاد .
امروزه بسيارى جدّاً معتقدند كه در زمان غيبت امام زمان عليه السّلام تصدّى مناصب حكومتى بايد از حدود و اختيارات و اعمال نفوذ فقيه و مجتهد جامع الشرائط بدور باشد ؛ بر اين مسأله استدلالاتى هم دارند و به سختى پاى در انكار و نفى آن مىفشارند ، بخصوص با توجه به رواياتى هم كه در اين زمينه كم و بيش وارد شده است .
طبعاً اين مسأله در زمان سابق از شدّت و حدّت بيشترى برخوردار بود .
بنابراين معلوم نيست اين عدّه از افرادى كه فعلًا ابن ابى الحديد و نظائر او را قطعًا از اهل تسنّن و مخالف با طريق و مكتب اهل بيت عليهم السّلام مىدانند و صرفاً بخاطر بعضى از مدحها نسبت به خلفاى ثلاثه او را از حوزه تشيّع و انتساب به حريم ولايت طرد و نفى مىنمايند ، خود اگر در همان زمانها زندگى مىكردند و با شرائط همان روزگار حيات خود را سپرى مىنمودند ، به عقايد و مبانى او معتقد نمىشدند ، و اعتقاد به خلافت خلفاى جور و غاصب حكومت حقّه مولى أميرالمؤمنين عليه السّلام پيدا نمىنمودند ؟ !
حال اين شخص با توجّه به اين هجويّاتى كه درباره ابوبكر و عمر دارد و با توجّه به عقائدى كه دربارهء أميرالمؤمنين علىّ بن أبىطالب عليه صلوات الله و صلوات الملائكة و المرسلين دارد ما بايد او را به شيعه و تشيّع نزديكتر بدانيم يا به تسنّن و خلاف مسير و طريق اهل بيت ؟