كَانُوا ءَابَآءَهُمْ أَوْ أَبْنَآءَهُمْ أَوْ إِخْوَ نَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُولئِكَ كَتَبَ فِى قُلُوبِهِمُ الْإِيمنَ وَ أَيَّدَهُم بِرُوحٍ مّنْهُ وَ يُدْخِلُهُمْ جَنتٍ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا الْأَنْهرُ خلِدِينَ فِيهَا رَضِىَ اللَهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ أُولئِكَ حِزْبُ اللَهِ أَلَآ إِنَّ حِزْبَ اللَهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ »
[ 1 ] .
« اى پيامبر ! تو هيچگاه نخواهى يافت فردى را كه ايمان به خدا و روز بازپسين داشته باشد ، درحاليكه با افرادى كه با خدا و رسول او به دشمنى و ستيز پرداختهاند طرح محبّت و مراوده و ارتباط انداخته است ، گرچه آنان پدرانشان يا فرزندانشان يا برادرانشان و قوم و خويشانشان باشند . اينان افرادى هستند كه خداى متعال حقيقت ايمان و نور معرفت را در دل آنها ثبت و حكّ نموده است و آنانرا با نفحات قدسى از جانب خود امداد مىنمايد ؛ و بهشت برين با نهرهاى روان براى ايشان آماده ساخته و آنان در آنها مستقرّ و مأواى دائمى خواهند داشت . خداى از ايشان راضى و آنها نيز از خدا خشنودند . ايناناند حزب و گروه پروردگار ، و بدانيد كه فقط اين حزب و گروه منتسب به خداى متعال است كه رستگار خواهد شد . »
و صد البتّه تديّن واقعى و اعتقاد صحيح بايد حاوى اين دو اصل از اصول اعتقاديّه :
اول تولّى و دوم تبرّى باشد ؛ امّا اگر فردى مانند ابن أبى الحديد كه در ناحيهء تولّى يك چنين اشعارى در وصف مولى أميرالمؤمنين عليه السّلام مىسرايد ، و در ناحيه تبرّى سخنانى هجوآميز درباره ابوبكر و عمر آورده است ( هنگاميكه در جنگ خيبر رسول خدا آنانرا بجنگ يهود فرستاد و مفتضحانه فرار را بر قرار ترجيح دادند ) :
أ حَضْرُهُما أمْ حَضْرُ أخْرَجَ خاضِبٍ * وَ ذَانِ هُما أمْ ناعِمُ الْخَدِّ مَخْضوب [ 2 ]
« آيا فرار اين دو قويتر و شديدتر است يا فرار شتر مرغ نر هنگام دويدن ، و يا
هامش
[ 1 ] - سوره المجادلة ( 58 ) آيه 22 .
[ 2 ] - الرّوضة المختارة ، ص 92 .