رقاب و اموال و نفوس مردم استيلاء بخشيدند ؛ و بواسطهء آنان به مطامع دنيوى و چپاول اموال مردم و هتك اعراض و انغمار در لذّات و شهوات دنيّه رسيدند .
مردم هم بر دين پادشاهان و حكّام خود هستند و هر جا كه آنان قدم بگذارند مردم هم متابعت مىنمايند و در هر جا دنيا و زخارف دنيا باشد مردم در آنجا حضور دارند ، مگر كسانى كه مشمول رحمت و عنايت پروردگار واقع شوند و از بلايائى كه مردم بدان گرفتار و مبتلا هستند در امان بمانند . اين گروه اوّل از چهار گروه ذكر شده است . »
دسته دوم از راويان حديث افرادى هستند كه ضبط دقيقى در استماع و نقل حديث ندارند
وَ رَجُلٌ سَمِعَ مِنْ رَسُولِ اللَهِ شَيْئًا لَمْ يَحْفَظْهُ عَلَى وَجْهِهِ فَوَهِمَ فِيهِ وَ لَمْ يَتَعَمَّدْ كَذِبًا ، فَهُوَ فِى يَدَيْهِ وَ يَرْوِيهِ وَ يَعْمَلُ بِهِ وَ يَقُولُ : أَنَا سَمِعْتُهُ مِنْ رَسُولِ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ . فَلَوْ عَلِمَ الْمُسْلِمُونَ أَنَّهُ وَهِمَ فِيهِ لَمْ يَقْبَلُوهُ مِنْهُ ؛ وَ لَوْ عَلِمَ هُوَ أَنَّهُ كَذَلِكَ لَرَفَضَهُ .
« دسته دوم افرادى هستند كه تعمّد بر كذب و افتراء بر رسول خدا را ندارند ، و ليكن قدرت كافى بر حفظ مطالب آنچنان كه هست و همانطور كه از جانب رسول خدا صادر مىشود را نيز ندارند . اينان افرادى هستند كه مطالب را از رسول خدا شنيدهاند ليكن نه آنطور دقيق و روشن و واضح ؛ بديهى است در اين صورت كلام صادر شده از رسول خدا با بعضى از توهمّات و تخيّلات آنان در هم مىآميزد و آنچه كه در ذهن و نفس آنان ، و در قوّه ذاكرهء آنان قرارمىگيرد نه آنست كه رسول خدا فرموده ، بلكه توهّمات و تخيّلاتى است كه با بعضى از كلمات و فرمايشات آن حضرت مخلوط و تركيب شده است و حجّيت و وثاقت در كلام را از بين برده است و ديگر وزان و اعتبارى نمىتوان براى آن قائل شد . البتّه اين گروه قصد افتراء و تعمّد بر كذب ندارند ، و تصوّر و تخيّل خود را منسوب به رسول خدا مىدانند و بعنوان كلام رسول خدا روايت مىكنند و مىگويند : اين مطلب عين گفتار رسول خداست و از او صادر شده است .
اگر مردم مىدانستند كه اين كلام از رسول خدا نيست بلكه توهمّات و تخيّلات