است و جز اين نيست . و عدّهاى آن را صرفاً يك انتخاب و صلاحديد و اختيار احسن در بين موجودين تلقّى مىكردند و از آن بنحو مسأله اجرائى و حكومتى صرف تعبير مىآوردند . چنانچه در احتجاجات اميرالمؤمنين عليه السّلام با اصحاب پس از رحلت رسول خدا اين مطلب مشاهده مىشود كه در جواب اميرالمؤمنين عليه السّلام مىگفتند : يا علىّ ! اگر حقّ ترا گرفتند ، گرفتند ، كارى به آنها نداشته باش و بيا از حقّت در گذر ! و يا اينكه ، يا علىّ ديگر كار از كار گذشته و در اطراف اين موضوع صحبت كردن فائدهاى ندارد .
أميرالمؤمنين عليه السّلام در جواب مىفرمود : چطور شما نصّ صريح خدا و رسول خدا را كنار مىگذاريد و شخص ديگرى را بر آنچه خدا و رسول او اختيار كردند ترجيح مىدهيد ؟ ! و آنها جواب مىدادند كه ما بيعت كرديم و نمىتوانيم از بيعت خود برگرديم .
[ 1 ]
عدم ادراك صحيح از مسأله زعامت و وصايت موجب انحراف از اساس شريعت گشت
اينك بنگريد : چگونه اين مردم با اساسىترين پايه از پايههاى دين و مهمترين ركن از اركان دين ، اينطور با خونسردى و سردى و سبكى و بىاعتنائى برخورد مىكنند ؛ تو گوئى اصلًا مطلبى اتّفاق نيفتاده است و حقيقتى واژگون نشده است ، و اصلى از اصول تغيير نكرده است و سامرى بجاى موسى ننشسته است و اساس شريعت دستخوش تحريف و اعوجاج و انحراف و بدعت و ضلالت واقع نشده است ؛ و فقط مختصر تغييرى در روش حكومت و كيفيّت اجراء احكام واقع شده است . تمام اين مسائل بخاطر عدم ادراك صحيح از مسأله زعامت و وصايت است .
و مرجع اين قضيّه به عدم ادراك صحيح از مسأله دين و شرع و وحى و اتّصال بنده با مبدأ اعلى و كيفيّت سلوك و حركت از عالم نفس به عالم غيب و رفع حجب ظلمانى و نورانى و تبديل استعدادات و فعليّتها و وصول به مرحله و مرتبهء توحيد و تحقّق به حقيقت اسماء و صفات الله مىباشد .
لذا مشاهده مىشود به راحتى زعامت و خلافت أميرالمؤمنين عليه السّلام را
هامش
[ 1 ] - الإمامة و السّياسة ، ص 12 .