اختلاف در سليقه و عدم هماهنگى با علىّ در مورد خلافت بايد آنها را منكوب و مطرود و ملعون نمود ؟ و اين همه آثار خير و بركاتى كه از آنها به جامعه مسلمين رسيده است را ناديده گرفت ؟
مرحوم امينى بىنهايت از اين حرفها ناراحت و عصبانى مىشود ولى جوابى به او نمىدهند . آن شخص باز به صحبت خود ادامه مىدهد و مىگويد : آقا اين محبّت و دوستى اهل بيت كه شما آن را لازمه ايمان و قبولى اعمال مىدانيد اصلًا چه ضرورتى دارد ؟ و اگر ما مثلًا نسبت به حضرت ابىالفضل عليه السّلام محبّت و ارادت نداشته باشيم به كجاى دين ما آسيب مىرساند ؟
مرحوم امينى كه ديگر طاقتش طاق و صبرش لبريز شده بود ، با وجود كسالت شديد و عدم توانائى بر جلوس به زحمت خود را بلند مىكند و با صداى بلند درحاليكه رگهاى گردنش متورّم شده بود بر سر آن مرد داد مىزند كه آقا :
به خدا قسم اگر تو به اين بند كفشها و نعلين من كه نوكر ابوالفضل هستم ارادت و محبّت نورزى با رو به آتش جهنّم مىافتى و به درك سقوط خواهى نمود .
ملاحظه كنيد كه اين فرد با اين عقائد در ميان ما به تشيّع معروف مىباشد درحاليكه حتّى بسيارى از افرادى كه ما آنها را سنّى مىناميم ابداً به خود اجازه نمىدهند به يكى از اين حرفها و معتقدات تفوّه كنند ، بلكه از نقطه نظر تولّى به خاندان عصمت و تبرّى از زعماى باطل و خلفاى غاصب چه عباراتى در لابلاى كلمات و كتب آنان يافت مىشود !
حكايتى ديگر از علّامه طهرانى از عالمان بىولايت
باز مرحوم والد - رضوان الله عليه - حكايتى ديگر از اين فرد نقل مىفرمودند :
مىفرمودند قبل از پيروزى انقلاب اسلامى ايران كه بواسطهء مخالفتها و تظاهرات مردم مسلمان ايران بر ضدّ حكومت مستبدّانهء شاهنشاهى ، فشار بر رژيم بسيار و حلقهء محاصره بر حيات جبّاران تنگ شده بود ، رژيم ناگزير بسيارى از زندانيان و مسجونين ، منجمله علماء و آزاديخواهان از گروههاى