توقع علامه طهرانى از آية الله گلپايگانى مبنى بر اعلان رسمى حرمت موسيقى و شطرنج
به ياد مىآورم روزى جناب مستطاب مرحوم مغفور حضرت حجّة الاسلام آقاى حاج شيخ حسن نورى همدانى - رحمة الله عليه - كه جهت زيارت حضرت ثامن الحجج علىّ بن موسى الرّضا عليهما السّلام به ارض اقدس مشرّف شده بودند به منزل مرحوم والد - رضوان الله عليه - تشريف آوردند . در بين صحبت ، راجع به حلّيت موسيقى و شطرنج كه در آن زمان از طرف بعضى از مراجع اعلان شده بود و در مجامع و صحف منتشر گشته بود بحث شد . مرحوم والد با لحنى كه حكايت از تأثّر عميق و اصرار بليغ بود به آقاى نورى اظهار داشتند : آقا چرا شما به آقاى گلپايگانى - رحمة الله عليه - نمىگوئيد كه فتواى خود را كه مبنى بر حرمت موسيقى و شطرنج است در مجامع عمومى به صورت اعلان رسمى مطرح كنند تا همگان بدانند اگر مرجعى در برههاى از زمان فتوى به حلّيت اين دو فعل حرام داده است ، مرجع و مقلَّد ديگرى در همان زمان حكم به حرمت آن نموده است ! اگر اين مسأله صورت نگيرد ممكن است پس از گذشت پنجاه سال افرادى اين چنين تصوّر كنند كه در زمان گذشته ، بوده است زمانى كه حلّيت موسيقى و شطرنج محرز بوده و كسى مخالف اين جواز وجود نداشته است .
جاى تذكّر است كه : گرچه ممكن است فقيهى بر اساس مبانى محرزهء خود و طبق فهم مستفاد از ادلّه حكم به حلّيت و يا حرمت موضوعى بنمايد ، و در صورت مصادفه با حقّ مثاب و در صورت مخالفت معذور باشد - چنانچه اين مسأله از زمان ظهور اسلام تا زمان ظهور رايت حقّ و توحيد توسّط قطب عالم وجود صاحب ولايت كبراى الهيّه حضرت حجّة بن الحسن العسكرى أرواحنا فداه متداول و متدارج بوده است - و ليكن اعلان يك مسأله فقهى در جامعه نه به صورت اندراج در رسالهء عمليّه ( توضيح المسائل ) بلكه به صورت اعلام در مجامع عمومى و از طريق جرائد و كتب و راديو و تلويزيون و مساجد و نماز جمعه و غيره موجب بروز اين تفكّر و تصوّر خواهد شد كه گويا طرح اين حكم فقهى در ملأ عامّ آن هم با وجود قرائن