او به تلفظ صحيح مخرج صاد و عين و ظاء بود ؟ اگر چنين بود پس اين حالات عجيب و غلبهء جذبات و بوارق الهى ، و در نتيجه بروز محو و سستى و عروض حالت اغماء و افتادن به روى زمين و از خود بى خود شدنها از كجا مىآمد ؟ و همينطور در ساير ائمّه عليهم السّلام و اصحاب آنها . و چگونه ممكن است شخصى توجّه خود را صرف در تحسين كلمات و عبارات بنمايد و در عين حال تمركز تامّ نسبت به معانى عبارات و ادعيه و اذكار نيز داشته باشد ! اين از محالات است .
بلى انسان لازم است به قدر امكان در تصحيح كلمات بر وفق قواعد تجويد و عربيّت اهتمام داشته باشد ، امّا نه اينكه اين مسأله بعنوان اصل لايتغيّر و لايتبدّل و غير قابل تشكيك در صحّت و بطلان اصل نماز قرار گيرد ؛ بطوريكه اگر فردى عادى در اداء كلمات نماز اختلافى با رعايت موازين تجويد داشته باشد حكم به بطلان نماز او داده و قضاء تمام نمازهايش را بر ذمّه او و ذمّه ولد اكبر پس از مرگ مستقرّ بدانيم !
أعاذنا اللهُ تعالى من الخطايا و الزَّلّات و الفُتيا به غير التّفقّهِ و المعرفة و سدِّ أبواب المعرفة و الخيرات على العباد و إيرادِهم فى الشّبهات و الهلكات و الموبِقات .
بيان كنندگان مسائل شرعى در حج با ايراد شبهات حجاج را در دلهره و تشويش قرار مىدهند
حال بيائيم و ببينيم افرادى كه موظّف به بيان مسائل شرعيّه حجّ و رفع اشكال از افعال و اعمال حجّاج و متعهّد به تصحيح مناسك حجّ مىباشند چطور با ايراد شبهات و القاء مخوّفات نسبت به نمازهاى حاجى و على الخصوص نماز طواف نساء و حكم به بطلان نماز در صورت عدم رعايت صحيح تلفّظ كلمات چه بر سر آنها و حجّ آنها و نيّت پاك آنها در مىآورند ! و چگونه آنها را در تشويش و اضطراب و دلهره قرار مىدهند ! و چگونه حجّ را بر آنها فاسد مىگردانند ! و چگونه ترس از عواقب بطلان حجّ و بقاء در احرام و يا بقاء بر حرمت تماس و نكاح را بر وجود آنان مستولى مىنمايند !
مگر نماز طواف نساء با نمازهاى ساير اوقات و نماز صبح تفاوت دارد ؟ ! و چرا در مورد ساير نمازها حكم به بطلان و اخذ نائب نمىكنيد ؟ و چگونه از ادلّه جواز و يا