كه درس مىخواند مىخواهد برود در درجهء ششم ، مىآيد چهارم . پس فردا درس مىخواند مىآيد سوّم ، پس فردا مىآيد دوّم ، اوّل ، بعد مىرود منهاى صفر . و اى كاش كه در آنجا متوقّف بود ، منهاى يك ، منهاى دو ، منهاى ده هزار ، صد هزار ، برو منهاى بىنهايت . خداوند هم كه الحمد للّه هم مقام فضل و كرم و رحمت از آنطرف بىنهايت دارد ، و تجلّى جلال و غضب خدا هم از اين طرف بىنهايت است . جهنّمهاى گداخته ناشى از فوران نفس ، يك نفسى به اين داده مىشود - كه اين را خودش دنبال رفته - كه از هر آتشى سوزانندهتر و خطرناكتر ، به صورت دين ، به لباس دين ، به عنوان تأييد شريعت سيّد المرسلين ؛ ولى همهاش دعوت به نفس و مبارزهء با خدا و مبارزهء با امام ، ولى به صورت دين ، به صورت قرآن ، به صورت كتاب ، به صورت سنّت ، اين خيلى عجيب است ! چه قسم انسان مىتواند اين را باور كند كه كسى كه دنبال علم رفته ، دنبال كمال رفته ، از اين جاها سر در بياورد ! مگر مىشود ؟ ! بله !
قرآن مىفرمايد : « ذَ لِكَ بِأَنَّ اللَهَ لَمْ يَكُ مُغَيّرًا نِّعْمَةً أَنْعَمَهَا عَلَى قَوْمٍ حَتَّى يُغَيّرُوا مَا بِأَنفُسِهِمْ » .
[ 1 ]
آيهء ديگر : « إِنَّ اللَهَ لَايُغَيّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيّرُوا مَا بِأَنفُسِهِمْ » . [ 2 ]
« خداوند نعمتى را بر مردم تغيير نمىدهد مگر اينكه آنها ما بالنّفس را تغيير مىدهند . » چون خودشان ما بالنّفس ( صفات نفسانى ) را تغيير مىدهند ، برمىگردند ، خدا نعمت را بر آنها تغيير مىدهد . خدا عذاب خالد بر آنها مسلّط مىكند ؛ قحط مىفرستد ، سيل مىآيد ، زلزله مىآيد ، آتشفشانى ، كوهها دهان باز مىكند ، مرض مىآيد ، و با مىآيد ، خشكسالى و قحطى مىآيد ، جنگ مىآيد و
هامش
[ 1 ] - سوره الأنفال ( 8 ) صدر آيه 53 .
[ 2 ] - سوره الرّعد ( 13 ) قسمتى از آيه 11 .