تخطي إلى المحتوى الرئيسي

حكمت نامهء پيامبر اعظم ص (فارسى) — صفحة 527

مساهمون:

ص٥٢٧

فصل شانزدهم نمونه‌اى از حكيمان

قرآن " آنان كسانى بودند كه كتاب و داورى و نبوت بديشان داديم و اگر اينان ( مشركان ) بدان كفر ورزند ، بىگمان ، گرو هى [ ديگر ] راى بر آن مىگماريم كه بدان كافر نباشند " . " و [ ياد كن ] هنگامى راى كه خداوند از پيامبران پيمان گرفت كه هر گاه به شما كتاب و حكمتى دآدم ، سپس شما راى فرستاده‌اى آمد كه آنچه راى با شماست ، تصديق كرد ، البته به او ايمان بياوريد و حتما يارىاش كنيد . [ آن گاه ] فرمود : آيا اقرار كرديد و در اين باره پيمانم راى پذيرفتيد ؟ گفتند : آرى ، اقرار كرديم . فرمود : پس گواه باشيد و من با شما از گواهانم " . " بر آنچه مىگويند صبر كن ، و داوود ، بنده ما راى كه داراى امكانات [ متعدد ] بود ، به ياد آور . آرى ، او بسيار بازگشت كننده [ به سوى خدا ] بود . ما كوه‌ها راى با او مسخر ساختيم [ كه ] شامگاهان و بامدادان ، خداوند راى نيايش مىكردند ، و پرندگان راى از هر سو [ بر او ] گرد [ آورديم و ] همگى [ به نواى دل‌نوازش ] به سوى او بازگشت كننده [ و خدا راى ستايشگر ] بودند . و پادشاهىاش راى استوار كرديم و او راى حكمت و كلام فيصله‌دهنده عطا كرديم " . " پس آنان راى به اذن خدا شكست دادند و داوود ، جالوت راى كشت و خداوند به او پادشاهى و حكمت ، ارزانى داشت و از آنچه مىخواست ، به او آموخت . و اگر خداوند ، برخى از مردم راى به وسيله برخى ديگر دفع نمىكرد ، قطعا زمين ، تباه مىگرديد ؛ ولى خداوند نسبت به جهانيان ، تفضل دارد " .